اعلام اصفهان - مهدوی، مصلح الدین - الصفحة ١٣٢ - آشوبى نطنزى
فضیلت او همین بس که ابونُعیم اصفهانی در حقّ او گفته است: «کان غالیا فی الرّفض». در اغلب کتب رجال و حدیث شیعه از گذشته تا امروز از او یاد شده، و او را ثقه دانسته اند. محمّد بن زید رطاب، عبّاس بن سرّی و عبدالرّحمان بن ابراهیم مستملی از او روایت می کنند. جماعتی از شیعیان قم از او درخواست کردند که از اصفهان که اغلب مردم آن اهل سنّت بوده اند به قم که جایگاه شیعیان بود بیاید؛ امّا او نپذیرفت، و تا آخر عمر در اصفهان بود تا آن که در سال ٢٨٠ (و یا سال ٢٨٣ق) وفات یافت.
از کتب او است:
١. اخبار زید بن علی ٢. اخبار کشته شدگان از اولاد ابی طالب علیه السلام ٢. قیام حسین بن علی علیه السلام ٤. مقتل الحسین علیه السلام ٥. مقتل امیرالمؤمنین علیه السلام ٦. الجمل ٧. فدک ٨. صفّین ٩. حکمین ١٠. نهروان ١١. ما نزل القرآن فی امیرالمؤمنین علیه السلام ١٢. المودّه فی ذوی القربی ١٣. کشته شدگان از آل محمّد علیهم السلام ١٤. الغارات، مطبوع و غیره[١].
ابراهیم مؤدّب
ابوالقاسم ابراهیم بن محمّد بن سلیمان مؤدّب اصفهانی از محدّثین عامه اصفهان است.[٢]
ابراهیم اصفهانی
ابواسحاق ابراهیم بن محمّد بن عبیداللّه بن عمر اصفهانی از محدّثین اصفهان در قرن سوم هجری است. وی از اسید بن عاصم و طبقه او روایت حدیث می کند، و سلیمان بن
[١] ذکر اخبار اصفهان، ج١، ص١٨٧؛ مفاخر اسلام، ج١، ص٢٤١ ٢٥٠؛ دائره المعارف بزرگ اسلامی، ج٢، ص٤٥٤؛ روضات الجنّات، ج١، ص٥١؛ الکنی و الالقاب، ج٢، ص١٣١ و ١٣٢؛ دانشمندان و بزرگان اصفهان، ج١، صص١٢١ ١٢٢؛ اعیان الشّیعه، ج٥، ص٣٦٢؛ الفهرست (شیخ طوسی)، صص١٦ ١٨؛ الفهرست (ابن ندیم)، ص٢٧٩؛ الانساب، ج٣، ص١٣٧؛ تاریخ تشیّع اصفهان، صص٢٠١ ٢٠٣؛ تاریخ اصفهان، جابری، ص٢٨٦.
[٢] تاریخ اصفهان، جابری، ص٢٨٦.