اعلام اصفهان - مهدوی، مصلح الدین - الصفحة ٢٢٤ - آشوبى نطنزى
بود، و در گردآوری حدیث، فرزند را به همکاری خویش خوانده بود. وی سرانجام در شب ٢٩ جمادی الثّانی ٤٧٥ق وفات یافت. کتاب المعرفه الصّحابه از تألیفات او است که حافظ مؤتمن بن احمد ساجی آن را تمام کرده است.[١]
ابن منده، علی
ابوالحسن علیّ بن حسن بن منده، از محدّثین اصفهان در قرن چهارم هجری است. از حسین بن یعقوب بزّاز در سال ٣٧٠ق روایت نموده است. ابوالفتح محمّد بن علیّ بن عثمان کراجکی در سال ٤٣٦ق از او نقل حدیث نموده است.[٢]
ابن منده، قاسم
قاسم بن منده بن کوشید ضریر، از محدّثین اصفهان در قرن سوم هجری است. در محلّه «کلکه» اصفهان ساکن بوده است. از سعید بن یحیی بن سعید (سعدویه)، سلیمان بن داوود منقری شاذکونی و سهل بن عثمان روایت می کند. عبداللّه بن احمد بن اسحاق (پدر حافظ ابونُعیم) و محمّد بن جعفر بن یوسف مؤدّب از او نقل حدیث کرده اند.[٣]
ابن منده، محمّد*
ابوعبداللّه محمّد بن عبداللّه بن محمّد بن ابراهیم بن منده اصفهانی، از دانشمندان قرائت و تجوید است. قرائات را از ابوعلی اهوازی روایت نموده است، و ابوبکر محمّد بن علیّ بن محمّد اصفهانی قرائات را از او روایت می کند.[٤]
[١] تاریخ نیشابور، ص٥٣٩؛ فرهنگ نامه پارسی، ج١، ص٦٦٠؛ دانشمندان و بزرگان اصفهان، ج١، ص١٣٦؛ دانشنامه اسلام و ایران، ج٦، ص٨٧٩؛ سیر اعلام النّبلاء، ج١٨، ص٤٤٠؛ الکامل، ج٨، ص١٣٢؛ معجم المؤلّفین، ج٦، ص٢٢٨.
[٢] النّابس، ص١١٩.
[٣] ذکر اخبار اصفهان، ج٢، ص١٦٢؛ فرهنگ نامه پارسی، ج١، ص٦٦٠؛ دانشمندان و بزرگان اصفهان، ج١، ص١٣٧.
[٤] غایه النّهایه، ج٢، ص١٨٤.