اعلام اصفهان - مهدوی، مصلح الدین - الصفحة ١٨١ - آشوبى نطنزى
برخی از رباعیّات او آمده است.[١] دیوان اشعار ظهیر شفروه هنوز به طبع نرسیده، و تنها نسخه خطّی آن در کتابخانه دیوان هند در لندن موجود است.[٢]
این رباعی از او است:
ای تازه نسیم زلف عنبر بارش چون بر گذری بر طرف گلزارش
آهسته گذر که نرگس بیمارش خفتست به سایه گل رخسارش
ابن شفروه شرف الدّین عبدالمؤمن
شرف الدّین عبدالمؤمن مغربی اصفهانی معروف به «شرف الدّین شفروه»، فرزند هبه اللّه بن محمّد بن هبه اللّه بن حمزه[٣] واعظ، شاعر و ادیب دانشمند قرن ششم هجری. برخی نوشته اند: نامش محمّد[٤] یا فضل اللّه بوده[٥]، ظاهرا در اواخر قرن پنجم متولّد [شد]، و در جوانی به تکمیل تحصیلات خود پرداخت. او به مدح اتابک شیرگیر اهتمام داشت، و از طرف او به لقب ملک الشّعرایی ملقّب شد.
وی در سال ٥٦٩ در دمشق به وعظ و تذکار مشغول بوده، سپس به مصر رفته، به خدمت صلاح الدّین ایّوبی رسیده، آن گاه به دمشق بازگشته، و ظاهرا در سال ٥٧٠ق در آن جا فوت شده است.[٦]
وی ارسلان بن طغرل و طغرال بن ارسلان را نیز مدح گفته است.[٧] از آثار او کتاب اطباق الذّهب در مواعظ و خطب که آن را در مقابل کتب اطواق الذّهب زمحشری، در صد مقاله به درخواست ظهیرالدّین احمد خویی تألیف کرده، و بارها در بولاق، لاهور و مصر به چاپ رسیده [است[٨]]، و عدّه ای از فضلاء بر آن شرح نوشته اند. دیوان اشعار او به گفته
[١] نزهه المجالس، ص٨٢.
[٢] الذّریعه، ج٩، صص٦٥٨ ٦٥٩.
[٣] مجلّه یادگار، شماره ٦ و ٧، بهمن و اسفند ١٣٢٧، ص١١٠ به نقل از جواهر المضیئه، ج١، ص٣٢٢.
[٤] لباب الالباب، ص٢٢١.
[٥] آتشکده آذر، قسمت سوم از نیمه نخست، ص٩٤٨؛ ریاض العارفین، ص٣٥٦.
[٦] مجلّه یادگار، شماره ٦ و ٧، ص١١٠ به نقل از الوافی بالوفیات.
[٧] تذکره دولتشاه، ص١١٧.
[٨] لباب الالباب، تعلیفات سعید نفیسی، ص٦٤٦؛ تاریخ تشیّع اصفهان، ص٢٩٢؛ دانشمندان و بزرگان اصفهان ج١، ص١٢٧؛ الذّریعه، ج٢، ص٢١٦؛ فهرست مشکاه، ج٣، ص٢٦٧٩.