اعلام اصفهان - مهدوی، مصلح الدین - الصفحة ١٨٣ - آشوبى نطنزى
ابن شفروه عزّالدّین
عزالدّین یا عزیزالدّین شفروه اصفهانی معروف به «عز شفروه» از شعرای اصفهان است. برخی از رباعی های او در کتاب نزهه المجالس نقل شده است[١].
این رباعی از او است:
شمعی که چو پروانه برو شاید سوخت ما را نه چنان که در گمان آید سوخت
زین سوز اگر آب نبودی در چشم با شمع بگفتمی که چون باید سوخت
ابن شفروه فضل اللّه
فضل اللّه بن هبه اللّه بن محمّد بن هبه اللّه بن حمزه اصفهانی معروف به «ابن شفروه» از فضلاء و بزرگان اصفهان در قرن ششم هجری وی تا سال ٥٥٦ق در قید حیات بوده است.[٢]
ابن شفروه هبه اللّه
هبه اللّه بن محمّد بن هبه اللّه بن حمزه اصفهانی، از فقهاء و بزرگان خاندان شفروه در اصفهان بوده، و در این شهر بر اساس مذهب ابی حنیفه برای حنفیان اصفهان قضاوت می کرده است.[٣]
ابن شیرویه اصفهانی
ابن شیرویه اصفهانی، از محدّثین اصفهان قرن هفتم هجری، سیّدرضی الدّین علیّ بن موسی بن جعفر بن محمّد حلّی معروف به سیّد بن طاووس از او روایت می کند.[٤]
[١] لباب الالباب، تعلیقات سعید نفیسی، صص٦٤٣ و ٧٧٢؛ نزهه المجالس، ص٨٥؛ دانشمندان و بزرگان اصفهان، ج١، ص١٢٧.
[٢] لباب الالباب، تعلیقات سعید نفیسی، صص٦٤٠ و ٦٤٢؛ دانشمندان و بزرگان اصفهان، ج١، ص١٢٧.
[٣] لباب الالباب، تعلیقات علاّمه قزوینی، صص٦٣٩ و ٦٤١؛ دانشمندان و بزرگان اصفهان، ج١، ص١٢٧.
[٤] الانوار السّاطعه، ص١١٧؛ مصفّی المقال، ص٣٠٢.