اعلام اصفهان - مهدوی، مصلح الدین - الصفحة ٢٢٦ - آشوبى نطنزى
ابن منده، محمّد
ابوجعفر محمّد بن منده بن ابی الهثیم منصور اصفهانی از محدّثان اصفهان در قرن سوم هجری است. از حسین بن حفص و بکر بن بکار روایت می کند، و ابوبکر محمّد بن حسن بن حسین بن فرات از او نقل حدیث می نماید. وی چندی در ری و سپس در بغداد ساکن بوده است. جزء الحدیث از تألیفات او است.[١]
ابن منده، محمّد
محمّد بن منده بن مهریزد، از محدّثین اصفهان است. او در بغداد بوده است. جعفر بن محمّد بن مزید نقل می کند که در بغداد بودم، و محمّد بن منده بن مهریزد به من گفت: «مایل هستی به ملاقات علیّ بن الرّضا (امام جواد علیه السلام ) برویم؟». گفتم: «آری». پس نزد او رفتیم، و ایشان حدیثی را از پیامبر درباره حضرت فاطمه سلام اللّه علیها نقل کرد.[٢]
ابن منده، محمّد
ابوعبداللّه محمّد بن یحیی بن ابراهیم (منده) بن ولید بن منده بن بطّه بن استندر (فیروزان) بن چهار بخت عبدی اصفهانی، از محدّثان و بزرگان مشهور خاندان ابن منده در قرن سوم هجری. وی در حدود ٢٢٠ق متولّد شد، و به اصفهان و عراق سفر کرد، و از محدّثان آن جا حدیث نقل نمود و عدّه ای از محدّثین نیز از او نقل حدیث نموده اند.
وی در سال ٣٠١ق وفات یافت. کتاب تاریخ اصفهان از تألیفات او است.[٣]
[١] ذکر اخبار اصفهان، ج٢، ص١٩٣؛ میزان الاعتدال، ج٣، ص١٣٩؛ تاریخ بغداد، ج٣، ص٣٠٤؛ دانشمندان و بزرگان اصفهان، ج١، ص١٣٧.
[٢] ذکر اخبار اصفهان، ج١، ص٢٤٢؛ فرهنگ نامه پارسی، ج١، ص٦٥٩.
[٣] ذکر اخبار اصفهان، ج٢، ص٢٢٢؛ سیر اعلام النّبلاء، ج١٤، صص١٨٨ ١٩٣؛ معجم المؤلّفین، ج٢، ص١١١؛ الاعلام، ج٨، ص٣؛ طبقات المحدّثین؛ وفیات الاعیان، ج٣، ص٤١٦؛ تذکره الحفّاظ، ج٢، ص٧٤١؛ الایرانیّون و الادب العربی، ج٦، صص٣١٥ ٣١٦؛ الوافی بالوفیات، ج٥، ص١٨٩؛ دانشنامه ایران و اسلام، ج٦، ص٨٧٨؛ دانشمندان و بزرگان اصفهان، ج١، ص١٣٧؛ دائره المعارف بزرگ اسلامی، ج٤، ص٦٩٨.