اعلام اصفهان - مهدوی، مصلح الدین - الصفحة ١٦٠ - آشوبى نطنزى
کتاب الفوائد البهاییّه فی القواعد اکسابیه را در دهه دوم شعبان ٦٧٥ق در اصفهان به نام خواجه بهاءالدّین محمّد بن شمس الدّین محمّد صاحب دیوان جوینی (حاکم اصفهان) تألیف نموده است. تألیف دیگر وی مقدّمه فی الطّب است.
کمال الدّین حسن فارسی از شاگردان او است، و کتاب الفوائد البهاییّه او را شرح کرده، و اساس القواعد نامیده است.[١]
ابن خیّاط بغدادی عبداللّه
ابوعلی (یا ابوصالح) حسین بن فَرَج بغدادی معروف به «ابن خیّاط» از محدّثین قرن سوم هجری است.
به اصفهان آمد، و از واقدی از کتاب مبتداء و المغازی حدیث گفت. از ابن عُیینه، اَنس بن عِیاض، مَعن، جماد بن خالد، معمّر بن سلیمان رقّی، ولید بن مسلم، ابن عدی و وکیع حدیث نقل نمود. حافظ ابونُعیم از او روایت می کند.[٢]
ابن داوود محمّد
ابوبکر محمّد بن داوود بن علیّ بن خلف اصفهانی معروف به «ابن داوود»، فقیه، محدّث، ادیب، شاعر قرن سوم هجری و امام مذهب ظاهری. در بغداد مجلس درس داشته، و جمعی از ادبا و محدّثین از محضر او بهره برده اند. وی سرانجام در دوشنبه ٩ رمضان ٢٩٧ در سنّ ٤٢ سالگی وفات یافته است. کتب زیر از او است: ١. الاغدار ٢. الانتصار ٣. الانذار ٤. اختلاف مسائل الصّحابه ٥. الزّهره، در ادبیّات، در بیروت به طبع رسیده است ٦. الوصول إلی المعرفه الاصول.[٣]
[١] الاعلام، ج٤، ص١٢٦؛ الذّریعه، ج١٦، صص٣٢٦ ٣٢٧؛ فهرست رضوی، ج٨، ص٢٥١؛ کشف الظّنون، ج٢، ص١٢٩٦؛ تاریخ تشیّع اصفهان، ص٣٠٧.
[٢] ذکر اخبار اصفهان، ج١، ص٢٧٦؛ طبقات المحدّثین، ج٢ ص٢٣٤.
[٣] الاعلام، ج٦، ص١٢٠؛ کشف الظّنون، ج١، ص٢٠١٤؛ ریحانه الادب، ج٤، ص٧١؛ لغت نامه دهخدا، ذیل «ابن داوود»، ص٣٠٨؛ دانشنامه ایران و اسلام، ج٤، صص٥٥٧ ٥٥٩؛ وفیات الاعیان، ج١، ص٤٧٨؛ الوافی بالوفیات، ج٣، ص٥٨؛ النّجوم الزّاهره، ج٣، ص١٧١؛ دانشمندان و بزرگان اصفهان، ج١، ص٥٩٧ ٥٩٨.