اعلام اصفهان - مهدوی، مصلح الدین - الصفحة ٢٣٠ - آشوبى نطنزى
وفات او در سال ٢٨٤ق (و به قولی ٢٧٨ق یا ٢٩٢ق) اتّفاق افتاد. کتب زیر از تألیفات او است:
١. اخبار الامم السّالفه ٢. اسماء البلدان، مطبوع ٣. التّاریخ، معروف به تاریخ یعقوبی که در دو مجلّد به طبع رسیده است ٤. المسالک و الممالک ٥. مشاکله النّاس لزمانهم و غیره.[١]
ابن ورواجه
ابن ورواجه، از علماء نجوم در اصفهان است. او تا سال ٣٤٩ق در اصفهان حیات داشته است، و عبدالرّحمان صوفی مؤلّف صور الکوکب او را دیده است، و می نویسد که از علم هیأت و نجوم، چیزی جز اسم نمی دانست؟![٢]
ابن هاجر، محمّد
ابوطاهر محمّد بن ابراهیم بن مکّی بن علی طرازی اصفهانی معروف به «ابن هاجر»، از محدّثین قرن ششم هجری. وی از اهالی محلّه «طراز» اصفهان بوده است. در سال ٤٦٠ق متولّد شده، و از ابوزید احمد و ابومنصور شجاع فرزندان ابوالحسن علیّ بن شجاع مصقلی، ابوبکر محمّد بن احمد بن اسید مدینی، ابوالمظفّر محمود بن جعفر تمیمی و ابوبکر احمد بن علیّ بن ثابت خطیب اجازه داشته، و ابوسعد سمعانی کتاب های چندی از او شنیده است.
سمعانی از او به عنوان «کان شیخا صالحا سدیدا راغبا فی الرّوایه و الحدیث» یاد کرده، و می نویسد: بیشتر اوقات در مسجد جامع نشسته بود، و آماده که نزد او حدیث بخوانند. از این رو وی را محمّد فارغ می گفتند. وی در جمادی الاوّل سال ٥٤٩ق وفات یافت.[٣]
[١] ریحانه الادب، ج٦، ص٣٩٨؛ الکنی و الالقاب، ج٣، ص٢٩٦؛ الذّریعه، ج٣، صص١٤٤ و ٢٩٦؛ لغت نامه دهخدا، ذیل «احمد»، ص١١٢٦؛ معجم المؤلّفین، ج١، ص١٦١؛ الاعلام، ج١، ص٩٠؛ مقتبس الاثر، ج٣، ص١٣٥؛ دانشمندان و بزرگان اصفهان، ج١، صص١٣٨ ١٣٩.
[٢] گاه نامه سال ١٣١١ش، ص١٤٢.
[٣] التّحبیر، ج٢، ص٥٢.