اعلام اصفهان - مهدوی، مصلح الدین - الصفحة ١٧٨ - آشوبى نطنزى
به تشیّع می باشند.
این خاندان در اصفهان و ساکن این شهر بوده اند؛ لکن یک نفر در شیراز، و چند نفر نیز در قزوین ساکن بوده اند. از این رو آن ها را گاه اصفهانی، و زمانی قزوینی گفته اند.
ابی شفروه اسعد
شیخ ابی السّعادات اسعد بن عبدالقاهر بن سعد شفروه اصفهانی، از اجلّه فقهاء و علماء شیعه در قرن هفتم هجری.
صاحب عنوان از مشایخ جناب سیّدرضی الدّین علیّ بن طاووس است، و جناب خواجه نصیرالدّین طوسی و میثم بن علی بحرانی از او روایت کرده اند. در اعیان الشّیعه وی را شاگرد طوسی و بحرانی معرّفی می کند، و در روضات الجنّات از مشایخ آن دو می نویسد، و ظاهرا قول صاحب روضات، معتبر می باشد. فوت وی را در ماه صفر ٦٣٥ق نوشته اند؛ [امّا این تاریخ، زمان دریافت اجازه شیخ ابوالسّعادات از سیّد بن طاووس در جانب شرقی بغداد است]، در هدیه العارفین فوت او را حدود ٦٤٠ می نویسد. کتب زیر از تألیفات او است:
١. اکسیر السّعادتین ٢. توجیه السّؤالات در نقل اشکالات ٣. جامع الدلائل و مجمع الفضائل در امامت، و آن را منبع الدّلائل نوشته اند ٤. رشح الولاء (یا رشح الوفاء)، در شرح دعای صنمی قریش، منسوب به حضرت علی علیه السلام و آن را مترجمی ناشناس، به نام شاه سلطان حسین صفوی ترجمه کرده است ٥. الفائق علی الاربعین در مناقب امیر المؤمنین علیه السلام ٦. مجمع البحرین و آن مجموعه ای است از مواعظ و حکم منقول از حضرت رسول اکرم صلی الله علیه و آله و حضرت امیرالمؤمنین علیه السلام .[١]
[١] تاریخ تشیّع اصفهان، صص٣٠٠ ٣٠١؛ فتح الابواب، سیّد بن طاووس، ص١٣١؛ لغت نامه دهخدا، ذیل «اسعد»، ص٢٣٠٦؛ امل الآمل، ج٢، صص٣٢ ٣٣؛ ریاض العلماء، ج١، صص٨١ ٨٢؛ معجم المؤلّفین، ج٢، ص٢٤٧؛ الانوار السّاطعه، ص١٧؛ فوائد الرّضویه، ج١، صص٤٣ ٤٤؛ ریحانه الادب، ج٧، ص١٢٤؛ الذّریعه، مواضع مختلفه؛ اعیان الشّیعه، ج١١، ص١٤٣؛ روضات الجنّات، ج١، ص١١٠؛ دانشمندان و بزرگان اصفهان، ج١، صص٢٦٢ ٢٦٣؛ هدیه العارفین، ج١، ص٢٠٥؛ احوال و آثار خواجه نصیرالدّین طوسی، صص١٦٩ ١٧٠.