اعلام اصفهان - مهدوی، مصلح الدین - الصفحة ٢٣٢ - آشوبى نطنزى
ابوالآداب یزدی
ابوالآداب فرزند محمّد امین دقّاق یزدی، از ادباء و شعرای قرن ١١ هجری است. در فنّ شعر و انشاء و معمّا انگشت نما بود، و در روزگار جوانی به سال ١٠٧٧ق در اصفهان بدورد زندگی گفت.[١]
ابواحمد عسال
ابواحمد محمّد بن ابراهیم بن سلیمان عسال اصفهانی، عالم محدّث قرن چهارم هجری. متصدّی قضاوت اصفهان بوده است. مقبول القول در بین مردم و از بزرگان در معرفت و اتقان و حفظ حدیث بوده، و در شیوخ، تاریخ، تفسیر و مسند تألیفاتی نموده است. وی در سال ٢٦٩ق متولّد شده، و جهت اخذ حدیث به شهرهای زیادی مسافرت نموده، و سرانجام در رمضان ٣٤٩ق وفات یافته است.[٢]
ابواسحاق
در نزدیکی مسجد جامع اصفهان، محلّی است به نام «ابواسحاقیّه» که عوام در اصفهان به آن «بسّاقیه» می گویند. مدفون در این محل، ظاهرا ابواسحاق نامی از عرفاء و بزرگان اهل سنّت بوده، و قبر در زمان صفویّه از بین رفته است.
اخیرا یکی از نویسندگان او را منتسب به ابواسحاق اسفراینی می داند که نسبت، خالی از اعتبار است.[٣] مرحوم جابری انصاری، ابواسحاقیّه را به ابواسحاق اینجو از پادشاهان آل اینجو نسبت می دهد و می نویسد: «پس از قتل مسعود شاه اینجو برادرش شیخ ابواسحاق به اصفهان و فارس شتافت، و مقرّ حکومتش در اصفهان اطراف مسجد جامع
[١] تذکره نصرآبادی، ج١، ص٢٨٤، آیینه دانشوران، ص٥٧.
[٢] ذکر اخبار اصفهان، ج٢، ص٢٨٣؛ الاعلام، ج٦، ص٢٠١؛ طبقات المفسّرین، ج٢، صص٥١ ٥٣؛ تذکره الحفّاظ، ج٣، ص٨٨٦؛ النّجوم الزّاهره، ج٣، ص٣٢٥؛ محاسن اصفهان، ص٢٩.
[٣] دانشمندان و بزرگان اصفهان، ج١، صص٢٦٢ ٢٦٣.