اعلام اصفهان - مهدوی، مصلح الدین - الصفحة ٦١٥ - امير كوكبى گرجى
محمّدامین ازل اصفهانی
میرزا محمّدامین متخلّص به «ازل» فرزند میرزا شفیع حسینی، مستوفی موقوفات، شاعر ادیب فاضل، جودت طبع و استقامت سلیقه اش به کمال و در شاعری، قدوه امثال بود. از فرط علوّ همّت و تقوی هرگز به مشاغل دنیا آلوده نشد، و به وضع گوشه نشینان، معاش می نمود. وی در سال ١١٣٥ق وفات یافت. از او است:
غمش با هرکه می گویم ز دل بیگانه می گردد سر مهر از پُر زور این پیمانه می گردد
ازل الفت به دنیا از برای آخرت دارم که مفلس ز آرزوی گنج در ویرانه می گردد[١]
میرزا محمّدامین خازن تبریزی
میرزا محمّدامین تبریزی معروف به «آقاسی» و متخلّص به «خازن»، شاعر ادیب، فرزند ضیاءالدّین. در محلّه عبّاس آباد اصفهان ساکن بوده، مدّتی تحصیل کرد، و سرانجام به شیراز رفت، و در آن جا وفات یافت. از اشعار او است:
گلشن فردوس اگر خواهی مرنجان خلق را سدّ راهی چون غبار خاطر احباب نیست[٢]
محمّدامین کفرانی
محمّدامین بن محمّدطاهر بن هدایت اللّه کفرانی، فاضل نویسنده. از آثارش کتابت: ١. تحفه عبّاسی، تألیف محمّدطاهر کاشی (م١٠٩٨ق). ٢. ترجمه الصّلاه، تألیف محسن فیض کاشانی که در سال ١٠٧٦ق به خطّ نسخ کتابت نموده، و به شماره ٣٠٣٦ در کتابخانه مجلس شورای ملّی در تهران موجود است.[٣]
فایده: کفران بر وزن خندان، از دهات رویدشت اصفهان است.
[١] تذکره المعاصرین، حزین، ص١٤٨.
[٢] تذکره نصرآبادی، ج١، صص٢٩٤ ٢٩٥؛ الذّریعه، ج٩، ص٢٧٩؛ دانشمندان آذربایجان، ص٩.
[٣] فهرست مجلس، ج١٠، جزو دوم، ص٥٧٩.