اعلام اصفهان - مهدوی، مصلح الدین - الصفحة ٥٨٥ - آقا احمد نقّاش اصفهانى
ترک چشمت چو به شمشیر برد دست نخست دل اگر شیر بود دست ز جان باید شست
کی گمان بود در آغوش وصالت گیرم تو بدین سخت دلی ما به چنین طالع سست[١]
میرزا اسماعیل ایمای اصفهانی
میرزا اسماعیل علاقه بند اصفهانی متخلّص به «ایما»، شاعر ادیب در قرن دوازدهم هجری، متوفّی به سال ١١٣٢ق. وی با شفیعا و نجات، دو شاعر اصفهانی، محاجاتی داشته است. صاحب عنوان، دارای دیوان اشعار است. از او است:
بی وعده آمد امشب آن مرهم دل ریش همچون گلی که آید در غیر موسم خویش[٢]
میرزا اسماعیل بدیع اصفهانی*
میرزا اسماعیل اصفهانی متخلّص به «بدیع»، شاعر ادیب، این بیت از او است:
ز جسم ناتوانم آتش سودا چه می خواهد اگر ما را نمی خواهی، غمت از ما چه می خواهد؟[٣]
حاج اسماعیل خان تبریزی
حاج اسماعیل خان تبریزی عبّاس آبادی، شاعر ادیب، در محلّه عبّاس آباد اصفهان ساکن و به تجارت مشغول بود. چند بار به هند رفته بود. در گفتن رباعیات عارفانه، شور و حرارتی خاص داشت. این رباعی از او است:
بیرون ز جهان زین خم نه طاق پسند در صیدگه قدس بینداز کمند
[١] تذکره شعرای معاصر اصفهان، ص٥٠.
[٢] الذّریعه، ج٩، ص٧٣ و ١١٤؛ تذکره غنی، ص٢٣؛ تذکره حزین، ص١٠١.
[٣] تذکره روز روشن، ص١٠٣.