اعلام اصفهان - مهدوی، مصلح الدین - الصفحة ١٧٢ - آشوبى نطنزى
در ساوه بوده، سپس در سلطانیه اقامت گزیده، و سرانجام به اصفهان آمده است. در نوشتن خطّ نسخ مهارت داشته، و آثاری را کتابت نموده است].
کتب زیر از آثار او است: ١. ترجمه المسالک و الممالک اصطخری، مطبوع ٢. ترجمه حلّ المشکلات حکیم طمطام هندی، از هندی به فارسی، که در سال ١٣١٢ق در بمبئی چاپ سنگی شده است. ٣. درّه المعانی فی ترجمه نثر اللّئالی، که ترجمه ای منظوم است، و در سال ٧٣٢ق به نظم کشیده است، و در سال ١٣١٥ق در استامبول به چاپ رسیده است. فرزندش ابوطاهر محمّد نیز از ادباء و فضلاء بوده است.
سال وفات او به دست نیامد؛ ولی تا سال ٧٣٢ق در قید حیات بوده است.[١]
ابن سلم رازی عبدالرّحمان
ابو یحیی عبدالرّحمان محمّد بن سلم رازی معروف به «ابن سلم» از محدّثین مقبول القول و مورد وثوق و چندی امام جامع اصفهان بوده، در سال ٢٩١ق وفات یافته است. از او کتاب تفسیر و کتاب مسند باقی مانده است. از محمّد بن عبید محاربی و سهل بن عثمان روایت کرده، و جمعی همچون سلیمان بن احمد و عبدالرّحمان بن محمّد بن سیاه از او روایت می کنند.[٢]
ابن سمویه احمد
ابوبکر احمد بن اسحاق بن ابراهیم بن سمویّه، از طبقه محدّثین اصفهان در قرن چهارم هجری است. وفاتش بعد از سال ٣٧١ روی داده است. وی از دارکی، فضل بن نصیب و برادرزاده ابی زرعه روایت می کند.[٣]
[١] الذّریعه، ج٧، ص٧٤؛ فهرست میکروفیلم های دانشگاه تهران، ج٢، ص١٤١؛ دانشمندان آذربایجان، ص٢١؛ مجموعه کمینه، صص٣٠٥ ٣٠٦؛ فهرستواره کتاب های فارسی، ج١، ص٢٥٠؛ تاریخ نظم و نثر، ص٧٧١؛ احوال و آثار خوشنویسان، ج٤، ص١١٧٠؛ ریحانه الادب، ج٧، ص٢٥٣.
[٢] ذکر اخبار اصفهان، ج٢، ص١١٢؛ الاعلام، ج٤، ص٩٩؛ تذکره الحفّاظ، ج٣، ص٩٣٨؛ تهذیب التّهذیب، ج١١، ص٨٥؛ سیر اعلام النّبلاء، ج١١، ص١٤٤.
[٣] ذکر اخبار اصفهان، ج١، ص١٦٣.