اعلام اصفهان - مهدوی، مصلح الدین - الصفحة ١٥٧ - آشوبى نطنزى
اصفهان در قرن چهارم هجری بوده، و از ابن نصیر، اسحاق بن ابراهیم بن جمیل و سلم بن عصام بن اسلم نقل حدیث نموده، حافظ ابونُعیم اصفهانی از وی روایت می نماید. مشارٌالیه در سال ٣٥٧ در اصفهان وفات یافته است.[١]
ابن بُندار اسعد
ابوذر اسعد بن حسین بن سعد یزدی معروف به «ابن بندار» از اساتید قرائت و تجوید در قرن ششم هجری بوده، و در اصفهان به تدریس مشغول، و مؤذّن مسجد جامع عتیق نیز بوده، و تألیفاتی داشته که از آن جمله است: غایه المنتهی و نهایه المبتدی، المنتقی[٢].
ابن تلمیذ یحیی
معتمدالملک ابی الفرج یحیی بن صاعد بن یحیی، معروف به «ابن التّلمیذ»، حکیم طبیب نصرانی نسطوری، در عصر عبّاسیان به خلافت و مهارت در طب شهرت داشته، و در اصفهان می زیسته، و در ٥٥٦ وفات یافته است.[٣] او غیر از ابوالحسن هبه اللّه بن صاعد بن ابراهیم بن علی اصفهانی معروف به ابن تلمیذ است.
ابن بوته حسن
ابوعلی حسن بن محمّد بن حسین بن یزید (زید) بن هزاری اشعری، از محدّثین قرن سوم و چهارم هجری. وی از احمد بن بُدیل، موسی بن عبدالرّحمان و اسماعیل بن یزید روایت نموده است. او در سال ٣١٢ق وفات یافت.[٤]
[١] ذکر اخبار اصفهان، ج٣، ص٢٠.
[٢] الاعلام، ج١، ص٢٩٣؛ معجم المؤلّفین، ج٢، ص٢٤٦؛ دانشنامه مشاهیر یزد، ج١، ص٦٤.
[٣] ادباء الاطبّاء، ج٢، ص١٩٢؛ دانشمندان و بزرگان اصفهان، ج٢، ص١٠٢٩.
[٤] ذکر اخبار اصفهان، ج١، ص٢٦٨؛ طبقات المحدّثین، ج٤، ص١٥٣.