اعلام اصفهان - مهدوی، مصلح الدین - الصفحة ١٩٨ - آشوبى نطنزى
بغداد ساکن بوده، عاقبت در سال ٤٤٦ق در اصفهان وفات یافت.
تألیفاتی داشته از آن جمله است: ١. درر الغوّاص فی علوم الخواص ٢. تهذیب ادب القضاء ٣. الرّوضه[١].
ابن لره، بندار
ابوعمرو بندار بن عبدالحمید [کَرْخی] اصفهانی معروف به «ابن لره» از بزرگان علم لغت و ادب است. وی از معاصرین متوکّل عبّاسی (٢٣٢ ٢٤٧ق) بوده، گویند هفت صد قصیده که اوّل آن «بأنت سعاد» بود، در حفظ داشته، و در نحو نیز جامع آرای مصریان و کوفیان بود.[٢]
ابن لره شاگرد ابو عبید قاسم بن سلام بود. ابن کیسان شاگرد صاحب عنوان است، و بارها در آثارش از او یاد کرده است.[٣] کتب زیر از تألیفات او است:
١. جامع اللّغه ٢. شرح معانی الباهلی ٣. معانی الشّعر [٤. الوحوش[٤]]. سال وفاتش معلوم نیست.
ابن لره، محمّد
محمّد بن لره اصفهانی، مردی فاضل و دانشمند بوده، و به دانستن علم حساب در زمان خود مشهور بوده، کتاب الجامع از تألیفات او است.[٥]
[١] تبیین کذب المفتری، ص٢٦١؛ هدیه العارفین، ج١، ص٤٥١؛ طبقات الشّافعیه، سبکی، ج٣، ص٢٠٧؛ الاعلام، ج٤، ص٢٦٦؛ مرآه الجنان، ج٣، ص٦٣؛ ریحانه الادب، ج٨، ص١٧٨؛ اللّباب، ج٣، صص١٢٦ ١٢٧؛ دانشمندان و بزرگان اصفهان، ج١، ص١٢٩.
[٢] الکنی و الالقاب، ج١، ص٣٥٨.
[٣] دانشنامه ایران و اسلام، ج٦، صص٨١٣ ٨١٤.
[٤] ریحانه الادب، ج٨، ص١٨١؛ دانشمندان و بزرگان اصفهانج١، ص١٢٩؛ الفهرست، ابن ندیم، ترجمه فارسی، ص١٣٩.
[٥] اخبار الحکماء قفطی، ص١٨١؛ دانشمندان و بزرگان اصفهان، ج١، ص١٣٠.