اعلام اصفهان - مهدوی، مصلح الدین - الصفحة ١٩٧ - آشوبى نطنزى
ابن کیغلغ، احمد
ابوالعبّاس احمد بن ابراهیم بن کیغلغ، از ادباء و شعراء است. از ترکان دربار خلیفه عبّاسی در بغداد بوده است. تولّدش حدود سال ٢٥٨ق روی داده، و در سال ٣١٩ق شحنه اصفهان بوده، و چندی در این شهر به سر برده است. ثعالبی در یتیمه الدّهر وی را جزو شعراء و ادباء آورده، و نمونه ای از اشعار او را نقل نموده است. فوتش بعد از سال ٣٢٢ق اتّفاق افتاد.[١]
ابن اللّباد، علی
ابوالحسن علیّ بن احمد بن محمّد اللباد اصفهانی، از محدّثین اصفهان است. شیخ منتخب الدّین بن بابویه، در کتاب اربعین از او حدیثی روایت می کند.[٢]
ابن اللّبان، احمد
ابوالمکارم احمد بن محمّد بن اللبان اصفهانی، از محدّثان شافعی اصفهان.[٣]
ابن اللّبان، عبداللّه
ابومحمّد عبداللّه بن محمّد بن عبدالرّحمان بکری وائلی اصفهانی معروف به «ابن اللبان» از مشاهیر فقهای شافعیه در اصفهان بوده، در پنج سالگی قرآن را حفظ نموده، در اصفهان و بغداد و مکّه از اکابر دانشمندان استماع حدیث نموده، ازجمله: ابوبکر بن مقری، ابراهیم بن عبداللّه بن خوشید قوله، علیّ بن محمّد بن احمد بن میله، ابوطاهر مخلص در بغداد، احمد بن ابراهیم بن فارس در بغداد و ابوبکر اشعری، و نیز ابایعلی بن فراء و ابامحمّد تمیمی از او روایت می کنند. علاوه بر فقه و حدیث، در قرائت و فنون تجوید نیز از دانشمندان به شمار می رفته، مدّتی منصب قاضی ایذج بر عهده او بوده، و چندی هم در
[١] یتیمه الدّهر، ج١، ص٦٥؛ محاسن اصفهان، ص٣٩؛ الاعلام، ج١، ص٨١ و ج٦، ص٩٩.
[٢] تعلیقات النّقض، ج٢، ص١٢٣٠، بحارالانوار، ج١٠٥، ص١٩٨ ریاض العلماء، ج٣، ص٣٥٤.
[٣] منتخب المختار، صص١١٩ و ١٣٦؛ دانشمندان و بزرگان اصفهان، ج١، ص١٢٩.