اعلام اصفهان - مهدوی، مصلح الدین - الصفحة ٦٦ - آشوبى نطنزى
بسیاری از او حدیث شنیده اند، از آن جمله است: یوسف بن عبدالرّحمان معروف به «ابن رکابی»[١]]. وی از دشمنان سرسخت اسماعیلیّه به شمار می رفته، و به تحریک او که سعدالملک آبی را به طرفداری از باطنینان متّهم کرده بود، سعدالملک را کشتند[٢] عاقبت خود او در سال ٥٣٢ق به دست یکی از فداییان اسماعیلی در اصفهان به قتل رسید.[٣]
آل خجند علاءالدّین عبدالقادر
علاءالدّین عبدالقادر بن عبداللّه خجندی، از ادبا و شعرای اصفهان است، در سرودن شعر به عربی دستی توانا داشت. قصیده ای در مدح سعدالدّین محمّد بن علی ساوی سروده است[٤].
آل خجند صدرالدّین عبداللطیف*
صدرالدّین ابوالقاسم عبداللّطیف بن محمّد بن عبداللّطیف بن محمّد بن ثابت خجندی، از مشهورترین بزرگان آل خجند است. در فقه و حدیث و شعر و ادب مهارت بسیار داشت. در رجب ٥٣٥ق در اصفهان متولّد شد، و در این شهر تحصیل نمود، سرانجام به ریاست شافعیان اصفهان برگزیده شد، و به تدریس پرداخت، و وعظ و خطابه ایراد نمود. وی سفری به بغداد رفته، از خلیفه خلعت گرفت، سپس به ایران بازگشت. در جمادی الاوّل ٥٨٠ در همدان به مرگ ناگهانی، عمرش به پایان رسید.
او مردی سخاوتمند و با همّت بود، و شعراء از عطایای او بهره مند، و مدّاح مناقب او بودند که از آن جمله اند: جمال الدّین عبدالرزّاق، کمال الدّین اسماعیل، خاقانی شروانی و مجیرالدّین بیلقانی. هم چنین اثیرالدّین اخسیکتی مرثیّه ای در وفات او سروده است.
[١] تاریخ نظم و نثر، ج١، ص١٠٢، آگهی شهان از کار جهان، ج١، ص٢٤٣؛ دائره المعارف بزرگ اسلامی، ج١، ص٦٩٥.
[٢] مجلّه یادگار، سال سوم، شماره ١، شهریور ١٣٢٥، ص١٥.
[٣] دانشمندان و بزرگان اصفهان، ج١، ص١٣٥.
[٤] تلخیص مجمع الآداب، ج٤، قسمت دوم، ص١٠٢٩.