اعلام اصفهان - مهدوی، مصلح الدین - الصفحة ١٨٦ - آشوبى نطنزى
وفاتش در سال ٢٦٣ یا ٢٦٥ق واقع شده است.[١]
ابن عطّار
ابن العطّار الشّروطی الاصفهانی، یاقوت حموی در شرح حال ابواحمد حسن بن عبداللّه عسکری لغوی، صاحب عنوان را از متأخّرین اصحاب ابواحمد که از او روایت کرده اند، می شمارد.[٢]
ابن عطاش
ابوبکر احمد بن عبداللّه بن ایّوب بن عطاش اصفهانی از محدّثان قرن چهارم هجری در اصفهان است. از ابی عاصم بزیل و ابی عمر ضریر روایت می نماید، و عبداللّه بن اسماعیل بن عبداللّه وکیل از وی نقل حدیث می کند.[٣]
ابن عطاش احمد
احمد بن عبدالملک عطاش، از ادباء و بزرگان قرن پنجم هجری است. در اصفهان ساکن بوده، و به تشیّع شهرت داشته، و مردم سنّی اصفهان، قصد جان او را کردند. وی به ری رفته، و به حسن صبّاح پیوست، و در آیین باطنی، استوار گردید. سپس به اصفهان بازگشت، و مخفیانه به تبلیغ مرام اسماعیلی مشغول شد، و پس از مدّتی قلعه شاهدژ را تصرّف کرده، آن را مقرّ فعالیت های خویش نمود. تبلیغات ابن عطاش، سلاطین سلجوقی را به وحشت انداخت، سبب شد تا احمد عطاش را اسیر نمودند، و در سال ٥٠٤ در اصفهان با خواری بسیار او را کشتند. علاوه بر اطّلاعات مذهبی و فنون ادب، در خوشنویسی و حسن خط نیز شهرت داشت، و کتاب هایی را کتابت نموده بود.[٤]
[١] ذکر اخبار اصفهان، ج٢، ص٣٣٦؛ میزان الاعتدال، ج٢، ص١٢١.
[٢] معجم الادباء، ج٨، ص٢٣٧.
[٣] ذکر اخبار اصفهان، ج١، ص٩٤.
[٤] راحه الصّدور، ص١٥٦؛ مجمل فصیحی، ج٢، ص٢١٧؛ دانشنامه ایران و اسلام، ج٥، ص٧٢٦؛ الکامل، ج٨، ص٢٤٢.