اعلام اصفهان - مهدوی، مصلح الدین - الصفحة ٢٤٠ - آشوبى نطنزى
موجود است[١]تألیفاتی نیز داشته است که میرزا کمال الدّین محمّد نسوی بدان اشاره نموده است.[٢] شیخ محمّدعلی حزین در کودکی او را ملاقات کرده، و نوشته است در سال فوت علاّمه مجلسی (سال ١١١٠ق) حاج ابوتراب نیز وفات یافته است[٣]. قبر او محتمل است در مزار مسجد جامع در بقعه علاّمه مجلسی و یا اطراف آن جا باشد.
میرزا ابوتراب اصفهانی
میرزا ابوتراب اصفهانی، معروف به «رییس الخطّاطین» و متخلّص به «ترابا»، شاعر و خطّاط ادیب. ابتدا نزد ملاّفایضی به مشق پرداخته، و بعدا در عداد شاگردان مبرّز میرعماد قرار گرفته است. او خود دارالمشق داشته، و شاه عبّاس گاهی به دارالمشق او می رفته، و او را مورد تفقّد قرار می داده است. ابوتراب اوّلین کسی است که پس از کشته شدن میرعماد، خود را بر سر نعش او رسانیده، و جهت او نوحه سرایی کرده، و جنازه استاد را با کمال احترام دفن نموده است، و جهت استاد، مرثیّه ای سروده که اوّل آن این است:
دهر پرفتنه و پرمشغله و پرغوغاست شرح این ماتم و این سوگ کِرا خود یار است
وی در سال ١٠٧٢ق در سنّ ٨٢ سالگی وفات یافت، و جنب مسجد لبنان اصفهان، در جوار مزار خواجه صائن الدّین ترکه مدفون گردید. [میرزا نورالدّین و محمّدصالح پسران او نیز از خوشنویسان معروف عصر صفویّه به شمار می روند].[٤]
[١] فهرست دانشگاه، ج٥، ص١٤٧٤؛ الکواکب المنتشره، صص١١٢ ١١٣.
[٢] تلامذه العلاّمه المجلسی، ص١١.
[٣] زندگی نامه علاّمه مجلسی، ج٢، صص٧ ٨؛ دانشمندان و بزرگان اصفهان، ج١، ص١٤٠.
[٤] رجال اصفهان یا تذکره القبور، ص١٩٧؛ دانشمندان و بزرگان اصفهان، ج١، صص١٤٠ ١٤١؛ تذکره نصرآبادی، ج١، ص٢٩٨؛ الذّریعه، ج٩، ص١٦٩؛ احوال و آثار خوشنویسان، ج١، صص٢٤ ٢٦ اصفهان، نور صادقی، ص٢٥٣.