اعلام اصفهان - مهدوی، مصلح الدین - الصفحة ٣٢٢ - آشوبى نطنزى
شیخ ابوالفضل نجفی
حاج شیخ ابوالفضل نجفی بن حاج شیخ محمّدعلی ثقه الاسلام بن حاج شیخ محمّدباقر نجفی مسجد شاهی اصفهانی، عالم فاضل، در سال ١٣٠٩ق در اصفهان متولّد شد، و در این شهر و نجف اشرف به تحصیل پرداخت. ازجمله اساتید ایشان آقا ضیاءالدّین عراقی است، هم چنین حاج شیخ عبدالکریم حائری یزدی جهت ایشان اجازه نوشته است.
وی در علم تاریخ و اغلب علوم اسلامی مهارتی بسزا داشته است، و سرانجام در ظهر جمعه ٢٥ ربیع الاوّل ١٣٩١ق در اصفهان وفات یافت، و پیکرش به قم حمل، و آن جا به خاک سپرده شد.[١]
شیخ ابوالفضل واعظ
شیخ ابوالفضل بن آخوند ملاّمحمّدعلی واعظ نیماوردی اصفهانی، عالم فاضل جلیل، در سال ١٣٠٠ق متولّد گردیده، و در نجف نزد آخوند خراسانی و میرزا محمّدحسین نایینی تحصیل نموده است. در معجم رجال الفکر و الادب درباره او می نویسد: «عالم فاضل ورع مجتهد تقی».
در سال ١٣٣٢ق در جوانی وفات یافته است. وی تقریرات اساتید خود را در مباحث فقهی و اصولی نوشته، و در سال ١٣٥٧ هجری رساله مباحث شروط از آثار او در ٥٨ صفحه به چاپ رسیده است.[٢]
شیخ ابوالفضل قدسی نجفی*
شیخ ابوالفضل قدسی نجفی فرزند عبدالحسین انتظام قدسی در سال ١٣٢٢ق متولد شد. پس از تحصیل در دبیرستان گلبهار به حوزه علمیه رفت و از درس اساتیدی چون شیخ علی مدرس یزدی، میرزا ابوالهدی کلباسی و حاج آقا رحیم ارباب بهره برد. در سال ٤٨ق به نجف اشرف مهاجرت نمود و از درس سید جمال الدین گلپایگانی، سید محسن حکیم و سید محمود شاهرودی استفاده کرد و پس از ٢٥ سال به ایران بازگشت و در تهران
[١] مکارم الآثار، ج٦، ص١٩٧٦؛ تاریخ علمی و اجتماعی اصفهان در دو قرن اخیر، ج٣، صص٢٤ ٢٦.
[٢] معجم رجال الفکر و الادب، ص٣٤؛ نقباءالبشر، ج١، ص٥٢.