اعلام اصفهان - مهدوی، مصلح الدین - الصفحة ١٠٣ - آشوبى نطنزى
میرزا محمّدابراهیم نصیری طوسی
میرزا محمّدابراهیم نصیری طوسی اصفهانی (متخلّص به منیر) بن زین العابدین بن عبدالحسین، عالم محدّث، ادیب منشی، در اصفهان [در سال ١٠٥١ق] متولّد، و در این شهر نزد علمای عالی قدری چون علاّمه مجلسی تحصیل کرده، و سپس به مشاغل اداری روی آورده است. [ابتدا وزیر استرآباد بوده، سپس تولیت آستان شاه صفی، وزارت آذربایجان و استیفای ممالک را بر عهده داشته؛ ولی در اثر سعایت حاسدان از کار کنار گذاشته شده تا این که به منصب مجلس نویسی شاه سلطان حسین صفوی منصوب شده است.]
خطّ نستعلیق را خوش می نوشته، و در خطّ نسخ نیز مهارت داشته است، و کتاب های تلخیص الشّافی، تفسیر الائمّه، کشف الآیات را کتابت نموده است. وی تا حدود سال ١١٢٦ق در قید حیات بوده است. آثار و تألیفات وی عبارت اند از: ١. دستور شهریاران، در حوادث زمان سلطنت شاه سلطان حسین صفوی که به چاپ رسیده است ٢. جنگ، با مطالب تاریخی، ادبی منشآت و غیره. از او است:
ساقی توفیق کردست چون بزم آرای من باده لعلی دهد از چشم خون پالای من
مطرب آه و فغان در نغمه ریزد زیر و بم تا نوای غم زدایی سازد از آوای من
زهره چنگی می فرستد در زمین گردون پیر تا کند کسب نشاطی از دل برنای من[١]
ابراهیم نعمت اللّهی
ابراهیم بن زین العابدین نعمت اللّهی از فضلاء و صوفیّه و از نویسندگان کتب در قرن سیزدهم هجری در اصفهان بوده است. از آثارش چهار رساله است که آن را در سال ١٢٩٠ق به خطّ نستعلیق تحریری کتابت نموده، و این مجموعه به شماره ٣٠٤٣ در کتابخانه مجلس شورای ملّی در تهران موجود است.[٢]
[١] دستور شهریاران، مقدّمه؛ زندگی نامه علاّمه مجلسی، ج١، ص١١٠؛ اجازات الحدیث، صص١٤٩ ١٥٠؛ الکواکب المنتشره، ص٢٤؛ تلامذه العلاّمه المجلسی، ص٥٧؛ تراجم الرّجال، ج٢، ص٥٧٦، نسخه های خطّی، دفتر هفتم، ص٢٠٧؛ دانشمندان و بزرگان اصفهان، ج١، ص٤١٦.
[٢] فهرست مجلس، ج١٠، جزء ١، ص٤٨٧.