اعلام اصفهان - مهدوی، مصلح الدین - الصفحة ١٤١ - آشوبى نطنزى
ابراهیم فقیه
ابراهیم بن یوسف فقیه اصفهانی، از محدّثین اصفهان در قرن سوم هجری است. وی در سال ٢٦٧ق وفات یافته است.[١]
محمّدابراهیم بصیر اصفهانی
محمّدابراهیم اصفهانی، شاعر ادیب، بهار وی را در کتاب مدایح المعتمدیّه نام برده، در قصیده ای که از او درج نموده، و گوید که جوان است.[٢]] قصیده در مدح منوچهر خان معتمدالدّوله حاکم اصفهان سروده شده، و از آن جا این دو بیت در وصف اصفهان نقل می شود:
صد شکر کز عنایت خلاّق انس و جان یک باره رشک باغ ارم گشت اصفهان
گشت از خوشی چو کاخ خورنق ریاض او آمد ز خرّمی به جهان غیرت جنان[٣]]
ملاّمحمّدابراهیم جدلی گلپایگانی
ملاّمحمّدابراهیم گلپایگانی معروف به «جدلی»، [«العالم الفاضل العادل الکامل الحبر المحقّق و النّحریر المدقّق، حاوی الاصول و الفروع، جامع المعقول و المنقول، زبده المجتهدین و قدوه الفقهاء المتشرّعین[٤]، جامع علوم خفیّ و جلی... مشهور به دانایی و طلاقت لسان[٥]، العلاّمه الفهّامه[٦]].
از اکابر فقهاء و افاضل علمای قرن دوازدهم هجری است. [با همه اهمّیت وی، متأسّفانه از تولّد و اساتید، کیفیت زندگی، شاگردان و خاندان او اطّلاعاتی در دست نیست. در برخی از کتاب ها او را شیخ ابراهیم گلپایگانی جدّی نوشته اند، و برخی گمان کرده اند که او ساکن مدرسه جدّه و به جدّه ای معروف بوده است؛ ولی ظاهرا «جدلی» به «جدّه ای» و «جدّی» تحریف شده است].[٧]
در سال ١١٩٩ق وفات یافت، و در تخت فولاد جنب قبر ملاّاسماعیل خواجویی مدفون شد. قبر او بر روی سکّویی واقع شده است. رفیق اصفهانی شاعر معاصر او، مرثیّه ای درباره او گفته، و مادّه تاریخ وفاتش را چنین سروده است:
شد ز جهان و رفیق، از پی تاریخ گفت: «رفت ببزم جنان، زبده ارباب علم»
هم چنین مشهور، شاعر اصفهانی در مرثیّه و تاریخ او گوید:
[١] ذکر اخبار اصفهان، ج١، ص١٨٤.
[٢] الذّریعه، ج٩، ص١٣٨.
[٣] تذکره مدایح معتمدیّه، نسخه خطّی کتابخانه مجلس.
[٤] نقل از سنگ لوح قبر صاحب عنوان.
[٥] تجربه الاحرار، ص١٦٠.
[٦] وصف کتاب اصول دین از ایشان.
[٧] الکرام البرره، ج١، ص٧؛ زندگی نامه علاّمه مجلسی، ج٢، ص١٨٠.