اعلام اصفهان - مهدوی، مصلح الدین - الصفحة ٤٦٠ - آقا احمد نقّاش اصفهانى
احمد ارجانی تستری
ناصح الدّین ابوبکر احمد بن محمّد بن حسین ارجانی شیرازی، فقیه، محدّث، ادیب و شاعر قرن ششم هجری. در سال ٤٦٠ق متولّد شد، و در اوائل عمر، در مدرسه نظامیّه اصفهان به تحصیل پرداخت. سپس متصدّی قضای تستر [شوشتر] و عسکر مکرم شد، و سرانجام در سال ٥٤٤ق در تستر وفات یافت. وی در اصفهان از ابوبکر محمّد بن احمد بن حسین بن ماجد ابهری حدیث شنیده، و از او اجازه دریافت داشته است. به عربی شعر می سروده، و اشعارش در غایت حسن و طراوت و ملاحت بوده است. گویند سال های متمادی هر روز هشت بیت می سرود. او دیوان اشعار بزرگی داشته، و آن چه از آن باقی مانده است، حتّی یک دهم آن دیوان نیست. دیوان اشعارش در سال ١٣٠٧ق در بیروت طبع گردیده است، و تصحیح و تحشیه و توضیح آن از احمد بن باس ازهری بوده است. در باب مذهب او نیز نوشته اند که پیرو فقه شافعی بوده است. این شعر از او است:
أنا أشعر الفقهاء غیر مدافع فی العصر او أنّه افقه الشّعراء
شعری إذا ما قلت دونه الوری بالطبع لابتکلّف الالقاء[١]
احمد خرجانی
ابوحامد احمد بن محمّد بن حسین بن ابراهیم خُرجانی اصفهانی از محدّثان اصفهان و اهل محلّه «خُرجان» بود، و از عبدان و ابن زهیر و دیگران روایت نمود، بعد از سال ٣٧٠ق وفات یافت.[٢]
[١] مرآه الجنان، ج٣، ص٢٨١؛ وفیات الاعیان، ج١، ص١٣٤؛ النّجوم الزّاهره، ج٥، ص٢٨٥؛ سیر اعلام النّبلاء، ج٢٠، ص٢١٠؛ لسان المیزان، ج٥، صص٥، ٣٦٧؛ تاریخ اصفهان و ری، ص٢١٦؛ معجم المطبوعات، ج١، ص٤٢٤؛ معجم البلدان، ج١، ص٨٦ و ج٤، ص٤٩٠؛ طبقات الشّافعیه، اسنوی، ج١، صص١١٠ ١١١؛ کشف الظّنون، ج١، ص٧٧؛ هدیه العارفین و النّهایه، ج١١، صص٢٢٦ ٢٢٧؛ الکنی و الالقاب، ج٢، ص١٩؛ الاعلام، ج٦، ص٢٠٩؛ ریحانه الادب، ج١، ص٧٢؛ روضات الجنّات، ج٨، ص٢١؛ دانشمندان و سخن سرایان فارس، ج١، ص١١٩، مقتبس الاثر، ج٣، ص٢٣١.
[٢] ذکر اخبار اصفهان، ج١، ص١٥٩.