اعلام اصفهان - مهدوی، مصلح الدین - الصفحة ٢١٧ - آشوبى نطنزى
ابوسعد سمعانی اجازه نوشته است.[١]
ابن مندویه عبدالرّحمان
عبدالرّحمان بن مندویه اصفهانی معروف به «ابن مندویه» از ادباء و شعرای قرن چهارم هجری، و مؤلّف کتاب الشّعر و الشّعراء است.[٢]
ابن مندویه عبدالصّمد
ابوالقاسم عبدالصّمد بن ابومنصور محمّد بن عبداللّه بن عبدالواحد بن مندویه شروطی اصفهانی، از محدّثین اصفهان در قرن ششم هجری.
تولّدش قبل از سال ٤٧٠ق واقع شده، و از ابومنصور محمّد (پدرش)، ابوطاهر احمد بن محمّد بن عمر نقّاش، ابوبکر محمّد بن احمد بن محمّد بن ماجه ابهری، ابومحمّد رزق اللّه تمیمی و ابوالحسن علیّ بن محمّد بن احمد حسن آبادی حدیث شنیده، و ابوسعد سمعانی در اصفهان از او استماع حدیث کرده است.
صاحب عنوان تا سال ٥٤٥ زنده بوده است.[٣]
ابن مندویه عبداللّه
ابومحمّد عبداللّه بن مندویه بن حجّاج بن مهاجر شروطی، از محدّثین اصفهان در قرن چهارم هجری.
از محدّثین ری حدیث نقل می کرده است. از ابراهیم بن محمّد بن حسن، عبداللّه بن محمّد بن عمران، محمّد بن ابراهیم بن یحیی خراسانی، عبداللّه بن حسن بن حفص و محمّد بن احمد بن اسباط روایت نموده، و حافظ ابونُعیم اصفهانی هم از او حدیث شنیده است. وی در شوّال ٣٧٤ق وفات یافت.[٤]
[١] التّحبیر، ج١، ص٢٥٠.
[٢] اخبار الحکماء قفطی، ص٢٨٥؛ فرهنگ نامه پارسی، ص٦٥٧؛ لغت نامه دهخدا، ج١، ص٣٥٤؛ دانشمندان و بزرگان اصفهان، ج١، ص١٣٥.
[٣] التّحبیر، ج١، ص٤٦١.
[٤] ذکر اخبار اصفهان، ج٢، ص٢٣٨ و ٩٥.