اعلام اصفهان - مهدوی، مصلح الدین - الصفحة ٢١٦ - آشوبى نطنزى
ابن مندویه، احمد
ابوعلی احمد بن عبدالرّحمان بن مندویه اصفهانی، طبیب، ادیب، شاعر، در سال ٣٣٨ق متولّد شد، و به تحصیل پرداخت تا این که در ردیف اطبّاء درجه اوّل عهد خود محسوب شده، و از طرف عضدالدّوله دیلمی به بغداد دعوت شد. وی ازجمله ٢٤ نفر طبیبی است که در بیمارستان عضدی بغداد مشغول به خدمت گردیده، و مستمری دریافت داشته است. وفاتش در سال ٣٧٢ق واقع شده، و قریب به پنجاه جلد کتاب و رساله در علوم پزشکی تألیف نموده که از آن جمله است: ١. اطعمه و اشربه ٢. تدارک انواع الخطاء فی تدبیر الطبّی ٣. الجامع الصّغیر ٤. الجامع الکبیر ٥. رساله در تدبیر جسد ٦. رساله در نفس و روح ٧. الطّبیخ ٨. کافی یا کافیه در طب ٩. المدخل ١٠. المغیث ١١. نقض الجاحظ ١٢. نهایه الاختصار. رساله شماره ٢ و شماره ٥ ضمن مجموعه شماره ٢١١٤ در کتابخانه مرکزی دانشگاه تهران موجود است.[١]
٤٩٥
ابن مندویه، اعین
ابو سعید اعین بن محمّد جرواانی بن مندویه بن حماد بن زهیر بن سعید بن عطیّه، از محدّثین اصفهان است. جدّ او حمّاد از کوفه به اصفهان آمده است. صاحب عنوان از ابی حذیفه، ابوالولید طیاسی و موسی بن مسعود روایت می کند، و عبداللّه بن جعفر از او حدیث شنیده است. وفاتش در سال ٢٧٠ق واقع شد.[٢]
ابن مندویه، حمد
ابوالقاسم حمد بن محمّد بن احمد بن عبدالرّحمان (محمّد) بن مندویه اصفهانی، قاضی معدّل. سمعانی درباره او نوشته: «فقیه، نقل من اهل العلم والدّین». تولّدش حدود سال ٤٣٠، و فوتش در روز دوشنبه ١٤ شعبان سال ٥١٤ق روی داده است. او جهت
[١] اخبار الحکماء، ص٢٦٨؛ ادباء الاطبّاء، ج١، ص٣٩؛ ریحانه الادب، ج٨، ص٢٣٣؛ فهرست نسخه های خطّی کتابخانه مرکزی دانشگاه تهران، ج٨، ص٧٥٠؛ دانشمندان و بزرگان اصفهان، ج١، ص١٣٤.
[٢] ذکر اخبار اصفهان، ج١، ص٢٢٨.