اعلام اصفهان - مهدوی، مصلح الدین - الصفحة ٧١ - آشوبى نطنزى
در چکامه ای او را ستوده است[١].
آل خجند جمال الدّین محمود
جمال الدّین محمود بن عبداللّطیف بن محمّد بن ثابت خجندی [از بزرگان و فضلای آل خجند است. پس از آن که سلطان مسعود سلجوقی در پی آزار او برآمد، او و برادرش صدرالدّین محمّد به موصل گریختند، و چندی در خدمت جمال الدّین جواد اصفهانی در موصل به سر بردند[٢]].
او بعد از آن، راهی حجاز شد، و در سال ٥٤٣ق بغداد رفت. آخرالامر به اصفهان بازگشت، و ریاست شافعیان اصفهان به وی واگذار شد، و او پس از آن در اصفهان وفات یافت[٣]. جمال الدّین عبدالرزّاق و اثیرالدّین اخسیکتی او را مدح گفته اند[٤].
آل خجند مسعود*
ابوالقاسم مسعود بن محمّد بن ثابت خجندی، از رؤسای شافعیان اصفهان، و از فقها و بزرگان آل خجند، و تا سال ٤٩٤ق در قید حیات بوده است[٥]. او از دشمنان سرسخت اسماعیلیّه بوده، و دستور داده بود گودال هایی حفر کرده، و در آن آتش بیفروزند، و اسماعیلیان را دسته دسته در آتش بیندازند[٦].
آل خجند مسعود
مسعود بن محمود بن عبداللطیف خجندی، از دانشمندان شافعی آل خجند اصفهان
[١] دائره المعارف بزرگ اسلامی، ج١، ص٢٩٧، لباب الالباب، ص٦١٤ (تعلیقات) مجلّه یادگار، سال سوم، شماره اوّل، شهریور ١٣٢٥، صص٢٠ ٢١؛ دانشنامه ادب فارسی در آسیای مرکزی، ص١٨؛ دانشمندان و بزرگان اصفهان، ج١، ص٦٥.
[٢] لباب الالباب، ص٦١٤، تعلیقات.
[٣] دایره المعارف بزرگ اسلامی، ج١، ص٦٩٥؛ دانشمندان و بزرگان اصفهان، ج١، ص٦٥؛ مجلّه یادگار، سال سوم، شماره اوّل، شهریور ١٣٢٥، ص١٩.
[٤] دانشنامه ادب فارسی در آسیای مرکزی، ص١٧.
[٥] دائره المعارف بزرگ اسلامی، ج١، ص٦٩٥.
[٦] مجلّه یادگار، سال سوم، شهریور ١٣٢٥ش، شماره اوّل، ص١٦.