اعلام اصفهان - مهدوی، مصلح الدین - الصفحة ٣٣٩ - آشوبى نطنزى
ابوالقاسم اصفهانی
ابوالقاسم اصفهانی پسر شیخ شهاب الدّین، از غزل سرایان زمان شاه تهماسب صفوی.[١]
شیخ ابوالقاسم اصفهانی
شیخ ابوالقاسم بن عبدالرزاق اصفهانی. عالم فاضل کامل. در سال ١٣٠٤ متولد شد. در اصفهان از درس میرزا ابوالقاسم زفره ای، شیخ علی یزدی آخوند ملا عبدالکریم گزی، میرمحمدصادق خاتون آبادی، آخوند کاشی و سید محمد باقر و سید مهدی درچه ای و در نجف اشرف نیز از درس آخوند خراسانی، سید محمد کاظم یزدی، سید محمد فیروزآبادی، شیخ ابراهیم اردبیلی و شیخ احمد شانه ساز بهره برد. در سال ١٣٣٦ق به اصفهان مراجعت کرد و در ١٣٤١ق به قم رفت و ضمن استفاده از درس حاج شیخ عبدالکریم حائری به تدریس پرداخت. وی در شوال ١٣٨٤ق وفات یافت و در قبرستان شیخان قم مدفون شد.[٢]
شیخ ابوالقاسم نورایی
در حدود سال ١٢٣٠ق در قریه ورنوسفادران متولّد گردیده، و نزد علمای سده و اصفهان ازجمله حاج سیّدمحمّدباقر حجّت الاسلام شفتی و حاج محمّدابراهیم کلباسی و آقا میرسیّدحسن مدرّس میرمحمّدصادقی تحصیل و تلمّذ نموده است. وی در مولد خود، مسجد و محراب، و ریاست علمی و روحانی داشت، و سرانجام در سال ١٣٠٥ق در سِدِه وفات یافت، و همان جا مدفون گردید. صاحب عنوان، تقریرات اساتید خود را در فقه و اصول به رشته تحریر درآورده، و تألیفاتی داشته که از آن جمله است: ١. رساله در اجتهاد و تقلید ٢. کشف الاصول در شش مجلّد بزرگ ٣. کشف الفقه، در شش مجلّد بزرگ[٣].
[١] تاریخ نظم و نثر فارسی، ج٢، ص٦٦٦.
[٢] آثار الحجه ج ١ ص ٣٨، آینه دانشوران ص ٢٠٧، تربت پاکان قم ج ١ ص ٢٥٦.
[٣] الذّریعه، ج١٨، صص٢٠ و ٥١؛ دانشمندان و بزرگان اصفهان، ج٢، صص٩٨٦ ٩٨٧؛ بیان المفاخر، ج١، صص٢٥٤ ٢٥٥.