اعلام اصفهان - مهدوی، مصلح الدین - الصفحة ١٤٣ - آشوبى نطنزى
است.[١]
شیخ محمّدابراهیم درّی
شیخ محمّدابراهیم درّی، عالم فاضل در قریه دُر از قرای لنجان متولّد گردید، و در اصفهان نزد علما و دانشمندان تلمّذ نمود، و به مقامات عالیه علم و عمل رسید، و به موطن خود مراجعت کرد، مصدر امور شرعی آن جا گردید، و به امامت و وعظ و رسیدگی به دعاوی و غیره پرداخت. وی به فکر کیمیا افتاد، سرمایه مادّی و معنوی خود را در راه کیمیاگری خرج کرد، به طوری که مرحوم عبّاس درّی فرزند مرحوم حاج ملاّفرج اللّه دری نقل می نمود: فی الجمله موفّقیتی حاصل کرده بود. در قصبه دُر وفات یافت، و در قبرستان محل دفن گردید.[٢]
محمّدابراهیم رهی اصفهانی
محمّدابراهیم اصفهانی متخلّص به «رهی»، شاعر ادیب. در عهد خود از شعرای معروف، و به شغل قصّابی مشغول بود. طبعش همگی به هجوگویی مایل بود، سرانجام در سال ١٢٢٦ق وفات یافت. از او است:
بهر سفر گذاشتم زین چو به پشت بادپا آمد و دامنم گرفت آن صنم از ره وفا
مرغ دلش شکسته پر، برگ گلش ز گریه تر فندق آن به پسته در، لؤلؤ و عقیق سا
نرگس دلنواز او کرده به گریه آشتی غنچه عشوه ساز او گشته به لابه آشنا[٣]
ابراهیم طوبی
میرزا ابراهیم طوبی، شاعر و ادیب بوده، در سال ١١٧٤ هجری در اصفهان وفات یافته،
[١] تتمیم امل الآمل، ص٥٥؛ اعیان الشّیعه، ج٣، ص٢٢؛ الکواکب المنتشره، ج١٢، ص٨؛ دانشمندان و بزرگان اصفهان، ج١، ص٩٧.
[٢] دانشمندان و بزرگان اصفهان، ج٢، ص٧٣٨ و اطّلاعات خارجی.
[٣] ریحانه الادب، ج٢، ص٣٤٦؛ مجمع الفصحاء، ج٤، ص٣٢٢؛ الذّریعه، ج٩، ص٣٢٤؛ مکارم الآثار، ج٣، ص٨٢٩؛ لغت نامه دهخدا، ذیل «رهی»، ص٢٤٠؛ فرهنگ بزرگان اسلام و ایران، ص٤٥٣.