اعلام اصفهان - مهدوی، مصلح الدین - الصفحة ٣٧٣ - آقا احمد نقّاش اصفهانى
احمد اصفهانی
احمد اصفهانی شاعر، از فضلاء و ادباء اوایل قرن چهاردهم هجری است. وی دیوان شعر کوچکی داشته که در سال ١٣١٢ق به چاپ رسیده است.[١]
میرزااحمد اصفهانی
میرزا احمد اصفهانی، در عصر حکومت ناصرالدّین شاه (١٢٦٤ ١٣١٤ق) می زیست، و در تهران ساکن بود. اعتمادالسّلطنه درباره وی گوید: «در شغل مرثیّه خوانی و روضه خوانی به مقامی سامی رسیده، و صیّت شهرش از تهران به همه جای ایران کشیده».[٢]
(به نوشته بیان الواعظین وی فرزند میرزا علی محمد شیرازی است و پس از سال ها اقامت در تهران، به اصفهان معاودت نموده و تا آخر عمر در کمال شهرت و عظمت به منبر می رفت و پس از وفات به عتبات حمل شد و در وادی السلام مدفون گردید)[٣]
آقا احمد نقّاش اصفهانی*
آقا احمد فرزند آقانجف نقّاش، از هنرمندان قرن سیزدهم هجری است. وی در نقّاشی، شاگرد پدر، و در نقّاشی صحنه های جنگ و مجالس بزم، استادی مسلّم بوده است.[٤]
احمد اصفهانی
احمد بن ابان اصفهانی، از محدّثین اوایل قرن سوم هجری است. وی از محمّد بن ابان عنبری روایت می کند، و علیّ بن حسن بن سلم از وی نقل حدیث می نماید.[٥]
[١] نقباء البشر، ج١، ص٨٢.
[٢] چهل سال تاریخ ایران (المآثر و الآثار)، ج١، ص٢٨٩؛ دانشمندان و بزرگان اصفهان، ج١، ص٢٣٠.
[٣] خلد برین ص ١٨٥، جلوه افلاکیان نوشته رحیم قاسمی، مخطوط.
[٤] هنر قلمدان، ص٧٩.
[٥] ذکر اخبار اصفهان، ج١، ص٩٨.