اعلام اصفهان - مهدوی، مصلح الدین - الصفحة ٥١٧ - آقا احمد نقّاش اصفهانى
عبداللّه مسمار بغدادی هنگامی که به اصفهان آمد، در باب امامت با صاحب عنوان وارد بحث شد. نظام الدّین چندین سؤال از او نمود. وی به عربی جواب آن ها را نوشت، و به نزدش فرستاد، و به مسافرت خود ادامه داد. هبه اللّه بن اصیل این سؤالات را به فارسی ترجمه کرده، و به نام مسمار العقیده نامیده است، و آن را به نام غیاث الدّین چنگیزی در اصفهان، در میانه سال ٧٠٧ق نام گذاری نموده است. تاج الدّین عبداللّه را کتابی دیگر است به نام الکشکول فی ما جری علی آل الرّسول که در ٧٣٥ تألیف شده، و به نام سیّدحیدر عاملی شهرت یافته است. نسخه مسمار در کتابخانه آیت اللّه العظمی مرعشی نجفی نگهداری می شود.[١]
١٣٩١
محمّداسحاق «شوکت» بخارایی
شاعر ادیب، پدرش صرّاف بوده، و خود او یک چند به این شغل مشغول بوده، رنجیده از بخارا به خراسان و سپس اصفهان آمده، در زاویه علیّ بن سهل مقیم شده، به عبادت و ریاضت و انزوا و قناعت گذرانیده، مدّت ٣٤ سال به یک لباس قناعت کرده، در ١١٠٧ق فوت شده، و همان جا مدفون گردیده [است]. از او است:
دل عاشق وجود از هرچه یابد زان فنا گردد از آن آبی که گندم سبز گردد آسیا گردد[٢]
اسد
سلطان اسد بن جنید، ظاهرا از عرفاء بوده، و قبرش در جنب مزار صاحب بن عبّاد است. حاجی یار بیک صبّاغ در سال ١٠٤٤ق یک باب دکان بر آن وقف نموده، و وقف نامه در تالار اشرف موجود است.[٣]
[١] عامری نامه، ص٢٦١.
[٢] تذکره نصرآبادی، ج١، ص٦٤٣؛ تذکره المعاصرین، صص١٦٢ ١٦٥؛ الذّریعه، ج٩، ص٥٥٠؛ رجال اصفهان، ص٢١٦؛ دانشمندان و بزرگان اصفهان، ج٢، ص٧٠٤.
[٣] تاریخچه اوقاف اصفهان، ص٣٥١.