برخی از کسانی که وی از آن ها حدیث شنیده است، عبارت اند: از زاهر بن احمد سرخسی، محمّد بن اسحاق (پدرش)، ابراهیم بن عبداللّه بن محمّد بن خورشید قوله تاجر، ابوجعفر بن مرزبان ابهری، ابن مردویه، ابن خزیمه واسطی، محمّد بن ابراهیم جرجانی. تعدادی کثیر نیز از او حدیث شنیده اند که از آن جمله است: سیّدابومحمّدحسن بن محمّد بن رضا علوی کرانی، ابوالحسن ظریف بن محمّد نیشابوری، ابوزکریّا یحیی بن عبدالوهاب (برادرزاده اش)، ابوعبداللّه فارسی، ابوسعید احمد بن محمّد بغدادی، ابوعبداللّه دقاق، محمّد بن غانم بن محمّد حدّاد، و نیز پیروان و طرفدارانی داشته که به «عبدالرّحمانیه» معروف بوده اند.

در حسن خط نیز شهرت داشته، و حدیث بسیار نیز نقل نموده است. ابن منده سرانجام در ١٦ شوّال ٤٧٠ق وفات یافته است.

تألیفات بسیاری دارد که از آن جمله است:

١. الآیات و العلامات من الآفات و الشّبهات ٢. تاریخ اصفهان ٣. التّاریخ المستخرج من کتب النّاس للتّذکره و المستطرف من اقوال الرّجال لمعرفه، که نسخه خطّی آن در کتابخانه «کوپرلوی» استانبول ترکیه وجود دارد ٤. تاریخ مکّه ٥. جزء من اکل الطّین ٦. حرمه الدّین ٧. الردّ علی الجهمیّه ٨. صیام یوم الشّک ٩. ما اعدّ اللّه لأمّه محمّد صلی الله علیه و آله ١٠. المسند ١١. الوفیات ١٢. المیزان الممیّز بین الانسان و اعوان الشّیطان[١].

ابن منده، عبدالرّحمان

ابومحمّد عبدالرّحمان بن یحیی بن منده، از محدّثین اصفهان در قرن چهارم هجری

[١] التّحبیر، ج١، ص٢٠٨؛ مرآه الجنان، ج٣، ص٩٩؛ تاریخ نیشابور، ص٤٨٠؛ الاعلام، ج٤، ص١٠٣؛ هدیه العارفین، ج١، ص٥١٧؛ مجمل فصیحی، ج٢، ص١٩٠؛ الکنی و الالقاب، ج١؛ ریحانه الادب، ج٨، ص٢٣٤؛ طبقات الحنابله، ج٢، ص٢٠٢؛ النّجوم الزّاهره، ج٥، ص١٠٥؛ البدایه و النّهایه، ج١٢، ص١١٨؛ کشف الظّنون، ج٢، ص١٦٧١؛ تذکره الحفّاظ، ج٣، ص١١٦٥؛ المنتظم ابن جوزی، ج٨، ص٣١٥؛ فرهنگ نامه پارسی، ج١، ص٦٦١؛ دانشنامه ایران و اسلام، ج٦، ص٨٧٩؛ الایرانیّون و الادب العربی، ج٦، ص٣٥٦؛ دانشمندان و بزرگان اصفهان، ج١، ص١٣٦.