اعلام اصفهان - مهدوی، مصلح الدین - الصفحة ٥٣٨ - آقا احمد نقّاش اصفهانى
میرزا اسد «عریان»*
میرزا اسد متخلّص به «عریان» شاعر ادیب، مقبول دل ها و دلنشین خاطره ها بوده، در شعر تتبّع بسیار نموده است. مدّتی در هند بوده، و از صحبت فضلاء و شعراء برخوردار شده، سپس مجاور نجف اشرف شده، عاقبت به اصفهان بازگشته، و وفاتش پس از سال ١٠٨٣ق واقع شده است.
نه هر حرفی که بر گوش آیا از لب دلنشین افتد که از صد قطره نیسان یکی دُرّ ثمین افتد[١]
قاضی اسداللّه قهپایی کاشانی
قاضی اسداللّه قهپایه ای، عارف سالک و ادیب شاعر، در قهپایه متولّد شد، و در اصفهان تحصیل کرد؛ سپس به تصوّف روی آورد، و به شیخ مؤمن مشهدی و شیخ کمال سبزواری دست ارادت داد، و عاقبت الامر در کاشان ساکن شد، و سالیان دراز به عبادت و ریاضت پرداخت، و مریدان بسیار گرد او جمع شدند.[٢] وی در سال ١٠٤٨ق وفات یافت[٣]، و در مقبره شاه شمس در بیدگل کاشان مدفون شد[٤]. دیوان اشعار او حدود ٣٥٠٠ بیت دارد که در کتابخانه آیت اللّه العظمی مرعشی نجفی نگهداری می شود.[٥] از اشعار او است:
ای آن که تویی محرم راز همه کس شرمنده راز تو نیاز همه کس
چون دشمن و دوست مظهر ذات تواَند از بهر تو می کشم ناز همه کس
اسداللّه مطربی جرقویی*
اسداللّه مطربی پیکانی، از موسیقی دانان اواخر دوره قاجاریّه است. وی در قریه پیکانِ جرقویه اصفهان ساکن، و در نواختن تار و سنتور، استاد بوده است. او به دستگاه های
[١] تذکره نصرآبادی، ج١، ص١٩٠.
[٢] تذکره نصرآبادی، ج١، ص٣٠٠؛ الذّریعه، ج٩، ص٧١.
[٣] دانشمندان و بزرگان اصفهان، ج١، ص٢٥٢.
[٤] فهرست میکروفیلم های کتابخانه مرکزی دانشگاه تهران، ج٢، ص١٥٧.
[٥] فهرست مرعشی، ج١٥، ص٢٢٠.