اعلام اصفهان - مهدوی، مصلح الدین - الصفحة ٧٢ - آشوبى نطنزى
است.[١]
آل صاعد
آل صاعد یا صاعدیان، یکی از خاندان های علمی و روحانی حنفی مذهب در اصفهان می باشند که از قرن پنجم تا دهم هجری، قدرت و ریاست فوق العاده ای در شهر داشته اند، و سال ها در رقابت با خاندان آل خجند در اصفهان بوده اند، و این مسأله، باعث کشمکش ها و جنگ ها و خونریزی های بسیار بین این دو خاندان شده است.
خجندیان در حدود محلّه جویباره و میدان میر سکونت داشته اند، و مقبره آنان ظاهراً در قبرستان شاه میرحمزه بوده، و صاعدیان در محلّه دردشت (محلّه دریه، یا محلّه در، که همین محلّه طوقچی فعلی می باشد) ساکن، و مقبره آنان در قبرستان طوقچی بوده است.
صاعدیان اصلاً از نیشابور بوده اند، و شرح احوال چند تن از مشاهیر این خاندان به شرح زیر است:
آل صاعد احمد
ابونصر احمد بن محمّد بن صاعد صاعدی از فقهاء و علمای خاندان صاعدی اصفهان است. از سال ٤٣٠ واندی، رییس اصفهان بوده، و از سال ٤٤٠ق قاضی القضات اصفهان شده، و سرانجام در سال ٤٨٢ق وفات یافته است. تولّدش در سال ٤١٠ق بوده است.
ابوالغر خلیل بن تمیم بن علی خطیب واعظ معلّم، و هم چنین ابوالعلاء زید بن علیّ منصور راوندی از او استماع حدیث کرده اند.[٢]
آل صاعد نظام الدّین احمد*
قاضی نظام الدّین احمد صاعدی، از بزرگان و دانشمندان خاندان صاعدی اصفهان است. وی در قرن هشتم و نهم هجری می زیسته، و منصب قضاوت اصفهان را برعهده داشته
[١] دانشمندان و بزرگان اصفهان، ج١، ص٦٥.
[٢] التّحبیر، ج١، صص١٣٢ و ٢٦٠ و ٢٩٠.