اعلام اصفهان - مهدوی، مصلح الدین - الصفحة ١٥٥ - آشوبى نطنزى
ابن افرجه محمّد
حافظ ابوعلی محمّد بن ابراهیم بن یوسف بن یزید بن بُندار تیمی اصفهانی معروف به «ابن افرجه» از محدّثین اصفهان در قرن سوم و چهارم هجری بوده، و در سال ٣٠٧ق وفات یافته است.[١]
ابن امّ هشام عقیل
عقیل بن ابراهیم معروف به «ابن امّ هشام» از محدّثین اصفهان است. برادر علیّ بن اصفهانی مدینی بوده، از محمّد بن بکیر و دیگران روایت می کند. علیّ بن صباح اصفهانی از او نقل حدیث می نماید.[٢]
ابن اورمه ابراهیم
ابواسحاق ابراهیم بن اُورمه بن سیاوش بن فَروُّخ حافظ اصفهانی از محدّثین اصفهان در قرن سوم هجری بود، در حفظ و شناخت حدیث، سرآمد معاصران عصر خود بود، و اغلب محدّثان عراق و خارج از آن از او حدیث شنیده، و ضبط نموده اند. گویند در سال ٢٤١ق در بغداد وفات یافته است، و به قولی وفاتش بعد از سال ٢٧٠ق روی داد. از عاصم بن نضر و محمّد بن بکار و عبّاس بن عبدالعظیم و نصر بن علی حدیث نقل کرده است؛ امّا از او زیاد حدیث روایت نشده است، چون کتاب هایش در فتنه بصره آسیب دید.[٣]
ابن بابویه
ابا محمّد بن بابویه اصفهانی، از دانشمندان قرن چهارم هجری است. وی استاد ابومحمّد عبداللّه بن یوسف جوینی پدر ابوالمعالی جوینی بوده است.[٤]
[١] ذکر اخبار اصفهان، ج٢، ص٢٦٥.
[٢] ذکر اخبار اصفهان، ج٢، ص١٤٤.
[٣] ذکر اخبار اصفهان، ج١، ص١٨٤.
[٤] معجم الادباء، ج٦، ص١٩٣.