اعلام اصفهان - مهدوی، مصلح الدین - الصفحة ٢٦٠ - آشوبى نطنزى
شماره ٤٦١ در کتابخانه جامع گوهرشاد در مشهد مقدّس موجود است.[١]
ابوالحسن ابرقوهی
ابوالحسن بن محمّد ابرقوهی اصفهانی، فقیه و دانشمند نیکوسیرت بوده، به اصفهان مهاجرت نموده، و در این شهر سکونت اختیار کرده، و تا سال ٥٨٦ق در این شهر زنده بوده است.[٢]
میرزا ابوالحسن جلوه
میرزا ابوالحسن جلوه فرزند سیّدمحمّد متخلّص به «مظهر» بن میرمحمّدصادق بن میرمحمّدحسین اوّل بن رفیع الدّین محمّد بن مهدی بن ابوالحسن بهاءالدّین محمّد بن میرزا رفیعا نایینی[٣]. حکیم دانشمند و شاعر ادیب، در ذی قعده ١٢٣٨ق در احمدآباد هند متولّد شد، و به همراه پدر به اصفهان آمد، در مدرسه کاسه گران ساکن شد[٤]، و نزد علمای این شهر، به خصوص میرزا حسن نوری و میرزا حسن چینی، فنون حکمت و فلسفه را آموخت[٥]. در سال ١٢٧٣ق به تهران رفت، و در مدرسه دارالشّفا که به خاطر احداث خیابان بوذرجمهری خراب شده است ساکن شد، و سال ها به تدریس کتب حکمت پرداخت. جلوه، عمر را مجرّد و بدون زن و فرزند به سر آورد، و مازاد معاش یومیّه را به فقراء، انفاق می کرد، اکثر اعیان و بزرگان زمان به صحبت او اشتیاق داشتند، و ناصرالدّین شاه مکرّر به حجره او می رفته است.[٦] از نوجوانی شعر می گفته، و «جلوه» تخلّص می نموده، دیوان اشعارش را آقای علی رسولی جمع آوری نموده، و در سال ١٣٤٨ با مقدّمه آقای سهیلی خوانساری به چاپ رسیده است. وی سرانجام در شب جمعه ٦ ذی قعده ١٣١٤ق در تهران وفات یافت، و در ابن بابویه مدفون گردید[٧]، و نیّرالدّوله قاجار و میرزا احمد خان
[١] فهرست کتابخانه مسجد گوهرشاد، ص٣٤٢.
[٢] فرهنگ نامه پارسی، ص٤١٧.
[٣] آتشکده اردستان، ج١، ص١٩١.
[٤] همان، ج٢، صص٣٢٥ ٣٢٦.
[٥] خدمات متقابل اسلام و ایران، ص٦٠٨.
[٦] ادبیّات معاصر، صص٣٨ ٤٠.
[٧] دانشمندان و بزرگان اصفهان، ج١، ص١٦٠.