اعلام اصفهان - مهدوی، مصلح الدین - الصفحة ١٨٩ - آشوبى نطنزى
فقهاء و محدّثین شافعی قرن ششم هجری است. وی به «ابن فتی» شهرت داشته، و در نظامیّه اصفهان تحصیل کرده، فقه را از ابوبکر بن ثابت خجندی آموخت. مدّتی منصب قضاوت خوزستان را داشت، و سپس تدریس در مدرسه نظامیّه به او واگذار شد. وی در شنبه ٥ شوّال ٥٢٥ق در بغداد وفات یافت.[١]
ابن فتی سلمان
ابوعبداللّه سلمان [سلیمان] بن ابوطالب عبداللّه بن محمّد فتی نهروانی، از محدّثین و فقهای شافعی در قرن پنجم هجری است.
در نهروان متولّد شده، و در ری نشو و نما یافته، و در بغداد به تحصیل پرداخته، و سرانجام در اصفهان مقیم شده است. نحو را از ثمانینی و لغت را از حسن بن دهان فراگرفته، و از قاضی ابوالطیّب طبری حدیث را شنید.
وی در علوم ادبی، خصوصا لغت و نحو استاد بوده، و شعر نیز می سرود. سرانجام او در ١٢ صفر ٤٩٣ق (یا ٤٩٤) در اصفهان وفات یافت.
وی را تألیفاتی است از آن جمله:
١. التّفسیر، در قراآت ٢. شرح الایضاح، تألیف ابوعلی فارسی، در نحو ٣. شرح دیوان المتنبّی ٤. شرح الامالی ٥. علل القراآت ٦. القانون، در لغت، در ده مجلّد.[٢]
ابن فتی هبه اللّه*
هبه اللّه بن سلمان (سلیمان) بن عبداللّه بن محمّد فتی نهروانی، از فقهاء و محدّثین شافعی اصفهان در قرن ششم هجری. وی از ابن ماجه ابهری حدیث شنیده است.[٣]
[١] تبیین کذب المفتری، ص٣١٩؛ طبقات الشّافعیه، سبکی، ج١، ص١٠٤؛ مدارس نظامیّه، ص١٤٥؛ دانشمندان و بزرگان اصفهان، ج١، ص١٢٨؛ علماء النّظامیّات، ص٦٧؛ غزالی نامه، ص١٣٤.
[٢] معجم الادباء، ج١١، ص٢٥١ ٢٥٣؛ الاعلام، ج٣، ص١٦٩؛ ریحانه الادب، ج٨، صص١٣٧ ١٣٨؛ دائره المعارف بزرگ اسلامی، ج٤، ص٣٧٩؛ دانشمندان و بزرگان اصفهان، ج١، ص١٢٨.
[٣] المشتبه، ج٢، ص٤٩٧.