اعلام اصفهان - مهدوی، مصلح الدین - الصفحة ٤٤٤ - آقا احمد نقّاش اصفهانى
ذُهل بن شیبان شیبانی، محدّث و فقیه ظاهری مذهب اصفهان در قرن سوم هجری است. وی از جدّ مادری خود ابوسلمه موسی بن اسماعیل تبوذکی و ابوالولید طیالسی، عمرو بن مرزون، حوضی و محمّد بن کثیر روایت می کند. احمد بن جعفر بن معبد، محمّد بن اسحاق بن یعقوب، قاضی ابواحمد محمّد بن احمد بن ابراهیم، عبدالرّحمان بن محمّد بن سیاه، عقبه بن مکرم، نصر بن علی، ابوالجهم ارزق بن علی، زکریّا بن یحیی و هدبه از او نقل حدیث کرده اند. وی در ٢٠٦ق در بصره متولّد شده، و در سال های ٢٦٩ تا ٢٨٢ق در اصفهان قضاوت می کرده، و سرانجام در سال ٢٨٧ق وفات یافته، و در مقبره روشاباد اصفهان مدفون شده است. وی حدود ٣٠٠ تصنیف داشته که در فتنه صاحب الزّنج که در بصره رخ داد به یغما رفته، و نابود شده است. این کتاب ها از او است: ١. الآحاد المثانی، شامل بیست هزار حدیث ٢. الدّیان، در فقه ظاهریّه که در قاهره به طبع رسیده است ٣. المسند الکبیر، شامل حدود ٥٠ هزار حدیث[١].
احمد
ابوطاهر احمد بن عیسی بن زید بن علیّ بن حسین علیه السلام از سادات عالی قدر و امام زادگان جلیل است. در زمان هارون الرّشید به اصفهان آمد، و در این شهر وفات یافت، و در محلّه «واذار» اصفهان مدفون شد. وی از علیّ بن عبیداللّه بن محمّد بن عمر بن علی روایت نموده، جعفر بن مروان از او نقل حدیث نموده است.[٢]] برخی احتمال داده اند امام زاده احمد مدفون در محلّه باغات اصفهان، که اکنون در بازارچه حسن آباد اصفهان واقع شده است، همین احمد بن عیسی باشد].
[١] ذکر اخبار اصفهان، ج١، صص١٠٠ ١٠١؛ ریحانه الادب، ج٤، ص٧؛ لغت نامه دهخدا، ذیل «احمد»، ص١٢٤٩؛ دانشمندان و بزرگان اصفهان، ج٢، ص٧٣٦؛ مزارات اصفهان، ص٣٤٩؛ الاعلام، ج١، ص١٨١؛ فرهنگ بزرگان اسلام و ایران، صص٥٤ ٥٥.
[٢] ذکر اخبار اصفهان، ج١، صص٨٠ ٨١؛ مزارات اصفهان، ص٩٤.