ابوالعبّاس احمد بن فضل بن احمد بن عبداللّه بن محمّد قصری اصفهانی، از محدّثین اصفهان در قرن ششم هجری است. ابوسعد سمعانی در اصفهان از وی حدیث شنیده است. [وی منسوب به «قصر» از محلّه های اصفهان است، و شاید محلّه «باب القصر» یا «درکوشک» همین محلّه «قصر» باشد.]

احمد باطرقانی

ابوبکر احمد بن فضل بن محمّد باطرقانی اصفهانی، از محدّثین و قاریان اصفهان و از اهالی قریه «باطرقان» اصفهان است. در عصر خویش «شیخ القرّاء» بوده است. در سال ٣٧٢ق متولّد [شده]، و در سال ٤٦٠ق وفات یافته است. او پس از ابوالمظفّر عبداللّه بن شبیب ضبّی اصفهانی امام جامع اصفهان گردید.

[ابوبکر باطرقانی از ابوعبداللّه محمّد بن اسحاق بن منده، ابراهیم بن عبداللّه بن محمّد بن خورشید قوله، ابوعبداللّه محمّد بن ابراهیم بن جعفر یزدی، ابوبکر محمّد بن اسماعیل طاهری، ابومسلم بن شهدل مدینی، ابومحمّد عبداللّه بن جعفر بن احمد بن فارس اصفهانی، ابوالفضل محمّد بن جعفر بن عبدالکریم جرجانی خزایی] روایت نموده، و علم قرائات را نزد عبدالعزیز محمّد بن عبدالعزیز تمیمی کسایی آموخته است. هم چنین ابوعلی حسن بن احمد بن حسن حدّاد، ابوالفرج سعید بن الرّجاء صیرفی سمسار، امام ابوعبداللّه حسین بن عبدالملک اصفهانی خلاّل، شبیب بن عبدالرّحمان ماربانانی، عبدالسّلام بن محمّد حسن آبادی، ابوالوفاء علیّ بن زید بن شهریار اصفهانی و دیگران از او نقل حدیث کرده اند].

این کتاب ها از او است: ١. الشّواذ ٢. طبقات القرّاء ٣. المدخل إلی معرفه اساتید القرائات و مجموع الرّوایات.[٢]

[١] تذکره دلگشا، صص٤٣٠ ٤٣٣؛ تذکره میکده، صص٢٩٧ ٣٠٥؛ مکارم الآثار، ج٣، صص٩٥٠ ٩٥١؛ سفینه المحمود، ج١، صص١٥٩ ١٦١؛ حدیقه الشّعراء، ج١، صص٩٠ ٩١؛ سرایندگان شعر فارسی در قفقاز، صص٣٤٤ ٣٥١؛ دائره المعارف بزرگ اسلامی، ج٧، ص١٦٣؛ تذکره انجمن خاقان، صص٤٦٤ ٤٦٨؛ تذکره شبستان، ص٤٣.

[٢] التّحبیر، ج١، ص١٦٠؛ الاعلام، ج١، ص١٨٦؛ غایه النّهایه، ج١، صص٩٦ ٩٧؛ دانشنامه جهان اسلام، حرف «ب»، ج٤، صص٥٤٦ ٥٤٧؛ سیر اعلام النّبلاء، ج١٨، ص١٨٢؛ الانساب، ج٢، صص٤٢ ٣٩؛ ایضاح المکنون، ج٢، ص٧٩؛ هدیه العارفین، ج١، ص٧٣؛ محاسن اصفهان، ص٣٠؛ آثار ملّی اصفهان، ص١٨٧.