اعلام اصفهان - مهدوی، مصلح الدین - الصفحة ٢١٥ - آشوبى نطنزى
مهم ترین تألیف او است که در بیروت به طبع رسیده است.[١]] در هدیه العارفین نام جدّ او به اشتباه «فنجویه» آمده است].
ابن منجویه حسین
ابوعلی حسین بن ابومحمّد ابوعبداللّه بن محمّد بن مرزبان بن منجویه اصفهانی از محدّثین قرن پنجم هجری است. ابوعلی حسن بن احمد حدّاد اصفهانی و ابومحمّد حمزه بن عبّاس بن علی معروف به «برطله» از او روایت می کنند.[٢]
ابن منجویه عبداللّه
ابومحمّد عبداللّه بن مرزبان بن منجویه اصفهانی، از محدّثین و دانشمندان قرن چهارم هجری بوده، و به زهد و پارسایی و عبادت بسیار، شهرت داشته، و با اغلب عرفای اصفهان و نیشابور مصاحبت می کرده است.
از ابی احمد عسّال و ابی اسحاق بن حمزه و سلیمان طبرانی حدیث شنیده است. صاحب عنوان در غرّه ربیع الاوّل ٤١٣ق وفات یافت.[٣]
ابن مندویه
«ابن مندویه» شهرت جماعتی از محدّثین، علماء، شعراء و ادبای اصفهان در قرن سوم تا پنجم هجری است. نسب این خاندان به مندویه (بر وزن زنگوله) به مندویه بن حجّاج بن مهاجر شروطی منتهی می شود.
[١] شذرات الذهب، ج٢، ص٢٣٣؛ کشف الظّنون، ج١، ص٨٨؛ سیر اعلام النّبلاء، ج١٣، ص٢٨٢؛ تذکره الحفّاظ، ج٣، صص١٠٨٥ ١٠٨٧؛ الایرانیّون و الادب العربی (رجال علم حدیث)، ج٢، ص٥٠١؛ دانشنامه مشاهیر یزد، ج١، ص٦٦؛ اللّباب، ج٣، ص٢٦١؛ دائره المعارف بزرگ اسلامی ج٤، ص٦٩٦ فرهنگ نامه پارسی، ج١، ص٦٥٧؛ الاعلام، ج١، ص١٢٥؛ هدیه العارفین، ج١، ص٧٤.
[٢] التّحبیر، ج١، ص٢٥٤؛ محاسن اصفهان، ص٣٠.
[٣] ذکر اخبار اصفهان، ج٢، ص٩٨.