فرهنگ قرآن - مرکز فرهنگ و معارف قرآن - الصفحة ٤٢٣ - عفت
١٣. يقين
--) همين مدخل، عوامل عصمت، برهان الهى
موارد عصمت
١. عصمت از خطا
--) همين مدخل، عصمت انبيا، عصمت اولواالامر
٢. عصمت از گناه
--) همين مدخل، عصمت انبيا، عصمت اولواالامر و عصمت اهلبيت عليهم السلام
٣. عصمت در تبليغ وحى
--) همين مدخل، عصمت انبيا
٤. عصمت در دريافت وحى
--) همين مدخل، عصمت انبيا
عصيان
--) گناه
عطارد/ سيّاره
--) سيّاره
عطش
--) تشنگى
عظيم/ اسماوصفات
اين اسم و صفت الهى، صفت مشبّهه به معناى بزرگ شمردن و تمجيد كردن و تجليل نمودن است و خداوند را از آن جهت عظيم گويند كه براى عظمت او ابتدا و بدايتى نباشد و از براى جلالت قدر او، انتها و نهايتى نباشد. صفت عظيم شش بار به عنوان صفت اللّه، ربّ و علىّ در قرآن استعمال شده است. [١]
... وَ هُوَ الْعَلِيُّ الْعَظِيمُ.
بقره (٢) ٢٥٥
نيز--)
٤٢/ ٤؛ ٥٦/ ٧٤ و ٩٦؛ ٦٩/ ٣٣ و ٥٢
عفّت
عفّت، حالتى از حالتهاى نفس است كه با وجود آن، شهوت نمىتواند بر نفس غلبه كند. [٢] بنابراين خوددارى نفس از شهوات نفسانى و تمايلات غير شايسته، در هر شخص و در هر موضوع، عفّت ناميده مىشود. [٣] عفّت، انقياد قوّه شهويّه، در مقابل امر و نهى عقل، همچون ازدواج و خوردن در حد اعتدال عقلى و عرفى است. [٤] در اين مدخل از واژههاى «عفّ»، «طيّب»، «حفظ»، «حصّن»، «حجب»، «قاصراتالطّرف»، «حيا»، «طهارت» و مشتقّات آنها و به مفهوم مخالف، از واژههايى چون «تبرّج»، «فحشا»، «دَعا» [درخواست كار زشت]، «شهوت»، «زنا»، «بغى»، «رفث»، «محيض»، «طمث»، «مسّ» و مشتقّاتشان استفاده شده است.
اهمّ عناوين: آثار عفّت، بى عفّتى، پاداش عفّت، عفيفان و نشانههاى عفّت.
[١] . اسما و صفات الهى فقط در قرآن، ج ٢، ص ٨٤٠
[٢] . مفردات، ص ٥٧٣ «عفّ»
[٣] . التحقيق، ج ٨، ص ١٨٠، «عفّ»
[٤] . جامع السعادات، ج ٢، ص ١٧