«اجتماعى بودن انسان از مطالبى است كه اثبات آن احتياج به بحث زيادى ندارد؛ چه آن‌كه خاصّه «اجتماعى بودن» از خصوصيات هر فرد است، تاريخ و همچنين آثار باستانى كه از قرون و اعصار گذشته حكايت مى‌كند، چنين نشان مى‌دهد كه انسان هميشه در اجتماع و به طور دسته جمعى زندگى مى‌كرده، قرآن در بسيارى از آيات خود با بهترين طرزى از اين موضوع خبر داده است»[٢] و در جاى ديگر مى‌گويند:

شك نيست كه اسلام تنها دينى است كه اساس آيين خود را، خيلى صريح و روشن بر پايه اجتماع قرار داده است. و در هيچ شأنى از شؤون خود نسبت به اجتماع بى‌اعتنا نبوده است»[٣] در ادامه آياتى از قرآن را شاهد مى‌آورند كه از دعوت اسلام به زندگى اجتماعى حكايت مى‌كنند:

و اعتصموا بحبل الله جميعا و لا تفرقوا[٤]؛ همگى به ريسمان الهى جنگ زنيد و متفرق نشويد.

انّما المؤمنون اخوة فاصلحوا بين اخويكم‌[٥]؛ به حقيقت مؤمنين همه برادر يكديگرند، پس بين دو برادر خود را (چون نزاعى روى دهد) اصلاح دهيد.

و لا تنازعوا فشفشلوا و تذهب ريحكم‌[٦]؛ نزاع نكنيد كه سست مى‌شويد و شوكتتان از بين مى‌رود.

و تعاونوا على البرّ و التّقوى‌[٧]؛ در نيكى و پرهيزگارى يكديگر را كمك كنيد.

كان الناس امة واحدة فبعث اللّه الّبيين مبشّرين و منذرين ...[٨]؛ مردم قبل از بعثت انبياء همه يك ملت بودند. خداوند به خاطر اختلافى كه در ميانه‌ى آنان‌

[١] - تفسير الميزان؛ ج ٧، ص ١٥٤.

[٢] - همان؛ ص/ ١٥٨.

[٣] - آل عمران، آيه ١٠٣.

[٤] - حجرات، آيه ١٠.

[٥] - حجرات، آيه ١٠.

[٦] - انفاق، آيه ٤٦.

[٧] - مائده، آيه ٢.

[٨] - بقره، آيه ٢١٣.