شرح حكم نهج البلاغة - القمي، الشيخ عباس - الصفحة ٢٨٦ - ٣-فهرس الأبيات و الأمثال الفارسيّة

سمند باد پاى از تك فرو ماند، شتربان همچنان آهسته مى‌راند ١٦٥

دوست آن است كه بگرياند، دشمن آن است كه بخنداند ٢١١

هر ضررى عقلى را زياد مى‌كند ١٩٤

چنان زى كه ذكرت به تحسين كنند، چو مردى نه بر گور نفرين كنند ٩٨

فوّاره چون بلند شود سرنگون شود ١٩١

نزيبد مرا با جوانان چميد، كه بر عارضم صبح پيرى دميد ١٤٢

هميشه جاى صلح باقى گذار. ٥٨

چه خوش گفت يك روز دارو فروش، شفا بايدت داروى تلخ نوش ٢١١

به چشم خويش ديدم در بيابان، كه آهسته سبق برد از شتابان ١٦٥

نوجوانى از خواصّ پادشاه، مى‌شدى با حشمت و تمكين به راه ١٦١غ