آب دهان مرد و زن هر دو پاك است و مكيدن و خوردن آن از براى هر يك از آنها از لب و زبان و دهان ديگرى جايز است و هيچ وجه كراهت و ناخوشى ندارد. چه جاى نجاست و لزوم تطهير؟!

٤٣- سؤال:

هر گاه به اعتبار قبض بودن وجود در حال نعوظ از مخرج بول آبى به رنگ منى كه اندك غلظت داشته باشد بيرون آيد غسل دارد يا نه؟

جواب:

اين آب را «ودى» مىگويند- به دال مهمله- و آن موجب غسل نيست، بلكه موجب وضو هم نيست. هر گاه بعد از استبراء و استنجاء بيايد. و در وقت پاك است و احتياج به تطهير هم نيست.

٤٤- سؤال:

ته ابريق يا ظرف ديگر كه در موضع نجس گذاشته شده، آيا به فرو بردن در آب كر يا جارى پاك مىشود يا بايد بعد از خشك شدن فرو برد؟

جواب:

مثل آفتابه مس و مفرغ و امثال آن به مجرد فرو بردن در آب كر يا جارى با زوال عين نجاست پاك مىشود و هم چنين مثل كوزه و لوليين هم هر گاه عين نجاست در آنها هست ظاهر آن به فرو بردن در كر و جارى پاك مىشود و اما هر گاه نجاست در اعماق آن نفوذ كرده باشد و خواهى اعماق آن هم پاك شود بايد آن قدر در آب بماند كه آب برسد به هر جا كه نجاست رسيده است و در اين صورت خشكانيدن در اول بهتر است، اما وجوب آن معلوم نيست.

٤٥- سؤال:

تنور نجس شده را (به سوزاندن آتش در آن پاك مىشود يا) به آب تطهير بايد داد؟

جواب:

به آتش پاك نمىشود، بلكه بايد به آب، تطهير كرد. آب را با آفتابه يا ابريق