هر گاه در صبح همان روز به خاطرش بيايد، آن روز را روزه بدارد و قضاى نماز عشا را هم بكند، و اگر در آن روز به خاطرش نيايد معلوم نيست كه قضاى روزه بر او واجب باشد، هر چند اصل روزه هم مشهور استحباب آن است، لكن احوط آن است كه ترك نكند.

١٧٧- سؤال:

در كلمۀ «بحول اللّٰه و قوته اقوم و اقعد» اظهار همزۀ متكلّم واجب است و وصل آن مبطل است يا نه؟

جواب:

بلى اظهار واجب است و دور نيست كه مبطل نماز هم باشد.

١٧٨- سؤال:

دو نفر، عبايى مىخرند و عباى يكى از آنها بهتر از ديگرى است و صاحب عباى بد، در صدد معاوضه كردن عبا باشد از راه شقاوت و يك دفعه عوض كرده و آن ديگرى مطلع شده، پس گرفته و ثانيا در سفر، باز عوض كرده و صاحب عبا، ملتفت نشده، تا سفر ديگر رفت. بعد مطلع شده و استرداد متعذر است. آيا مىتواند در آن نماز كند يا نه؟ و فرقى هست ما بين اين كه بداند كه عمدا عوض كرده، يا نداند و در صورت جهل، به عمد، آيا فرقى ما بين ظن و شك هست يا نه؟ و هم چنين هر گاه در اصل عوض شدن، شك داشته باشد يا ظنّ داشته، احكام هر يك را بيان فرمائيد.

جواب:

هر گاه علم به هم رساند كه آن شخص عمدا عوض كرده است و در اين حال، اين شخص راضى شود كه اين عباى بد، در عوض آن باشد باكى نيست و از باب تقاص حق خود يا اجازۀ معاوضۀ آن، مال او مىشود، و اما هر گاه معلوم نباشد كه عمدا عوض كرده است، نماز كردن در آن، صورتى ندارد، مگر آن كه به شاهد حال بداند كه او راضى است به تصرف اين در آن، و اما هر گاه علم ندارد به عوض شدن اظهر جواز است، به دليل اصل برائت و احاديث دالّه بر حليّت شبهۀ موضوع.

١٧٩- سؤال:

كسى كه در نماز شك كرده، مىخواست كه نماز احتياط را بكند، در اثناء نماز اصل و نماز احتياط، حدث اصغر سر زند، چه صورت دارد؟

جواب:

اظهر در نزد حقير اين است كه نماز صحيح است، وضو بسازد و نماز احتياط را بكند.

١٨٠- سؤال:

نقل موتى از دهى به دهى ديگر كه امام زاده باشد چه صورت دارد؟

جواب:

مانعى ندارد، هر گاه امام زادۀ بزرگوارى باشد.