و حملى كه از براى روايت كردهاند كه مراد معذوريت در جاهل به وجوب قصر باشد از براى مسافر، هر چند بعيد است از لفظ، اما وجهى است در جمع بين الادله و باكى نيست، زيرا كه روايت مقاومت نمىكند با دليل عدم صحت، چون سند آن ضعيف [١] است به سبب موسى بن عمر كه مشترك است ما بين ثقه و غير ثقه، بلكه ظاهر اين است در اينجا، موسى بن عمر بن يزيد بن ذبيان صيقل است به قرينۀ روايت سعد بن عبد اللّٰه از او و آن ثقه نيست.

٣٠٢- سؤال:

در خصوص پارچۀ حرير كه در سر قصب [١] و اليجه [٢] مىبافند و در بريدن زياده بر چهار انگشت به رخوت مىافتد، چه صورت دارد؟

جواب:

اظهر صحت نماز است در آن، به دليل اصل و عدم تبادر اين از اخبار منع، و عدم احتمال دخول اين در حرير كه در اخبار، تجويز آن نشده.

٣٠٣- سؤال:

در مرشد العوام فرمودهاند كه سجدۀ سهو را مقدم بر اجزاى منسيه نمايند، چنين است يا خير؟

جواب:

چنين است، دلالت مىكند بر آن اخبارى كه دلالت مىكند بر اين كه وجوب آن فورى است و مؤيد اين است بعضى اخبارى كه دلالت دارد بر اين كه قبل از سلام بايد كرد، هر چند اظهر و اشهر اين است كه محل او بعد از سلام است و دلالت مىكند بر اين

[١]: دليل اين سخن معلوم نيست به سند حديث توجه فرمائيد: عنا (محمد بن يعقوب عن محمد بن يحيى) عن موسى بن عمر، عن على بن نعمان، عن منصور بن حازم. همه اين سلسله سند توثيق شدهاند، موسى بن عمر را نجاشى در صفحه ٢٨٩ رجالش و علامه در صفحه ٨١ خلاصة الرجال و اردبيلى درج ٢ ص ٢٧٨، توثيق كردهاند.

مرحوم ميرزا ميان وى و موسى بن عمر بن يزيد اشتباه مىكند كه توثيق نشده است در حالى كه فرد مورد بحث ما موسى بن عمر بن بزيع مولى منصور است كه محمد بن يحيى از او نقل روايت مىكند. ولى از موسى بن عمر بن يزيد، محمد بن احمد بن يحيى نقل حديث مىكند و اين دو با هم فرق دارند. البته هر دو «موسى بن عمر» از اصحاب امام رضا (ع) هستند، بنا بر اين فرمايش ميرزا: «مشترك است ما بين ثقه و غير ثقه» به قول خودش صورتى ندارد و كاملا مشخص است كه مراد «موسى بن عمر بن بزيع» است بدليل نام «محمد بن يحيى» و نام «منصور» در سند حديث و اساسا نام «سعد بن عبد اللّٰه» در اين حديث نيست.

[١]: در ذيل مسأله ٢٧٣ توضيح داده شد.

[٢]: در ذيل مسأله ٢٧٣ توضيح داده شد.