نمازى كه به خيال اين كس گذرد كه بلكه خللى در آن واقع شده باشد، بلكه جميع عباداتى كه در آن، اين توهم باشد و گاه بوده است كه تدارك مىكردند چيزى را كه و هم را در صحّت و بطلان آن مدخليتى نبود در حال حيات، به وصيت كردن بعد از ممات. و در آن نصّى بالخصوص نديديم و از براى بحث در آن مجال هست.

و بعد از آن ذكر كرده است از آيات و اخبار، آن چه مناسب جواز و اجواز باشد، مثل اين كه از جانب شريعت گفته است كه دلالت مىكند قول حق تعالى، فَاتَّقُوا اللّٰهَ مَا اسْتَطَعْتُمْ، و اتَّقُوا اللّٰهَ حَقَّ تُقٰاتِهِ، و جٰاهِدُوا فِي اللّٰهِ حَقَّ جِهٰادِهِ، و الَّذِينَ جٰاهَدُوا فِينٰا لَنَهْدِيَنَّهُمْ سُبُلَنٰا، و الَّذِينَ يُؤْتُونَ مٰا آتَوْا وَ قُلُوبُهُمْ وَجِلَةٌ.

و قول پيغمبر (ص): دع ما يريبك إلى ما لا يريبك، و انما الاعمال بالنيات، و من اتقى الشبهات استبرء لدينه و عرضه، و آن حضرت فرمود، متيممى را كه اعاده كرده بود نماز را بعد از يافتن آب در وقت، لك الاجر مرتين. و متيممى را كه اعاده نكرده بود، اصبت السنة.

و قول صادق (ع) در روايت اسحاق بن عمار، كه رسول خدا (ص) فرمود: ان اللّٰه يباهى بالعبد يقضى صلاة الليل بالنهار يقول يا ملائكتي انظروا إلى عبدى كيف يقضى ما لم افترضه عليه [١]، و بعضى ديگر از اخبار احتياط. و از جانب منع هم بعضى آيات و اخبار نقل كرده، مثل: يريد اللّٰه بكم اليسر و يريد اللّٰه ان يخفف عنكم و ما جعل عليكم فى الدين من حرج، و گشادن در احتياط، موجب عسر مىشود و قول رسول (ص) بعثت بالحنيفيّة السمحة السهلة، و قول صادق (ع): ما اعاد الصلاة فقيه يحتال لها و يدبرها حتى [١] لا يعيدها.

و بعد از نقل ادلّه از طرفين، ترجيح جواز داده به سبب عموم قول حق تعالى، أَ رَأَيْتَ الَّذِي يَنْهىٰ عَبْداً إِذٰا صَلّٰى، و قول پيغمبر (ص): الصلاة خير موضوع فمن شاء استقل و

[١]: من لا يحضره الفقيه: ج ١ ص ٣١٥ طبع اسلاميه سنه ١٤١٠ ق- وسائل: ج ٣ ص ٥٥ باب قضا؟ النوافل ح ١ و ٣ و ٥. توضيح اين كه در سند اين احاديث نامى از اسحاق بن عمار نيامده است.

[١] وسائل: ج ٥ ص ٣٤٤ ح ١: باب ٢٩: ابواب الخلل الواقع فى الصلاة.