ترجمه و تفسير نهج البلاغه - علامه جعفری - الصفحة ٥ - ترجمهء خطبهء نود و نهم

ترجمهء خطبهء نود و نهم خطبه ايست از آن حضرت در تشويق مردم به زهد و اجتناب از اين دنيا خدا را سپاس مى گزاريم به آنچه وقوع يافته استو از او يارى مى طلبيم در امر خود به آنچه كه خواهد شدو از آن خداوند سبحان ، عافيت در اديان را مسألت مى داريمچنانكه عافيت در ابدان را . اى بندگان خداشما را به اعراض از اين دنيا توصيه ميكنم كه شما را رها خواهد ساخت اگر چه شما نخواهيد آنرا رها كنيدهمان دنيائى كه اجسام شما را مى پوساند اگر چه شما اجسامتان را هميشه تازه مى خواهيد جز اين نيست كه مثل شما و مثل دنيا مانند مسافرينى استكه راهى را رفتند و سپرى نمودندو مانند آن مردمى كه علامتى را ديده و قصد وصول بآن نمودند و بآن رسيدندآن كس كه مركب بسوى غايتى [ كه تجاوز از آن نخواهد كرد ] مى راند چه مدّتى حركت خواهد كرد كه بآن برسدو چه مقدار خواهد بود پايدارى كسى كه براى وى روزى مقرّر است كه از آن تجاوز نخواهد كردو هم در آن حال جوينده اى سريع براى وى موكَّل است كه او را بطرف مرگ مى راندو براى وى در دنيا عامل ناراحت كننده اى وجود دارد تا او دنيا را با اكراه پشت سر گذارد [ اى مردم ، حال كه دنيا چنين است ] پس براى بدست آوردن عزّت و فخر دنيا برقابت ناشايست نپردازيد و به زينت و نعمتهاى دنيا دل خوش ننماييدو از دشواريها و سختيهايش شيون براه نيندازيدزيرا عزّت و فخر دنيا رو به انقطاعو زينت و نعمتهايش رو بزوال استو دشواريها و سختىهاى آن رو به زوال و نابودىو هر مدّتى در اين دنيا رو به پايان استو هر زنده اى در آن رو به فناآيا براى شما در آثار گذشتگان