ترجمه و تفسير نهج البلاغه - علامه جعفری - الصفحة ١٠٤ - اگر ناتوانان در فتنهها نابود ميشوند ، قدرتمندان نيز با داس همان فتنهها درو مى گردند

< شعر > بر ضعيفان گر تو ظلمى مى كنى دان كه اندر قعر چاه بىبنى گرد خود چون كرم پيله بر متن بهر خود چه مى كنى اندازه كن مر ضعيفان را تويى خصمى مدان از نبى إذ جاء نصر اللَّه بخوان گر تو پيلى خصم تو از تو رميد نك جزا طيرا ابابيلت رسيد گر ضعيفى در زمين خواهد امان غلغل افتد در سپاه آسمان گر بدندانش گزى پر خون كنى درد دندانت بگيرد چون كنى شير خود را ديد در چه وز غلوّ خويش را نشناخت آن دم از عدوّ عكس خود را او عدوى خويش ديد لا جرم بر خويش شمشيرى كشيد اى بسا ظلمى كه بينى در كسان خوى تو باشد در ايشان اى فلان اندر ايشان تافته هستىّ تو از نفاق و ظلم و بد مستىّ تو آن توئى و آن زخم برخود مى زنى بر خود آن دم تار لعنت مى تنى در خود اين بد را نمى بينى عيان ورنه دشمن بوده اى خود را بجان حمله بر خود مى كنى اى ساده مرد همچو آن شيرى كه برخود حمله كرد چون به قعر خوى خود اندر رسى پس بدانى كز تو بود آن ناكسى شير را در قعر پيدا شد كه بود نقش او آن كش دگر كس مى نمود < / شعر >