ترجمه و تفسير نهج البلاغه - علامه جعفری - الصفحة ٩٠ - ترجمهء خطبهء صد و يكم

ترجمهء خطبهء صد و يكم اين يكى از خطبه هايى است كه شامل ملاحم ( حوادث بزرگ در طوفان فتنه‌ها ) است .
حمد مر خداى را است كه اوّل پيش از همهء اوّلها استو آخر بعد از همهء آخرها استو اوّليّت مطلقهء او است كه اوّل نداشتن او را ايجاب مى نمايدو آخريّت مطلقهء او است كه آخر نداشتن او را ايجاب مى كندو من شهادت مى دهم باين كه خدائى جز او نيست ، شهادتى كه نهان آدمى در آن ، با ظاهرش موافقو قلبش با زبانش متّحد باشد اى مردم ، خصومت شما با [ شخص ] من ، باعث تكذيب من نباشدو نافرمانى با من ، شما را متحيّر و سر درگم ننمايدو در آن موقع كه خبرهاى شگفت انگيز [ مانند اخبار غيبى ] را از من مى شنويد بيكديگر چشم نيندازيد ( چشمك نزنيد ) زيرا سوگند به آن خدائى كه دانه را شكافتو انسانها را آفريدخبرى كه بشما مى دهم از پيامبر امّى صلَّى اللَّه عليه و آله و سلَّم استنه آن تبليغ كننده دروغ گفته است و نه شنونده ( خود امير المؤمنين عليه السّلام ) نادان بوده استمن چنان مى بينم شخصى را كه سخت گمراه استكه در شام عربده كشيده و جايگاهى براى پرچمهاى خود در اطراف كوفه گرفته استتا آن گاه كه دهانش باز شودو مقاومت و قدرت و امتناعش سخت گرددو گامهاى او بر زمين سنگينى كندو در آن هنگام فتنه و آشوب ، فرزندان خود را با دندانهايش بگزدو جنگ با امواج خود ، سر بكشدو از روزهاى آن دوران چهره اى خشن و عبوس آشكار گرددو از شبهايش اثر زخمهاى آنها بروز نمايد در آن هنگام كه كاشته اش بكمال برسد و در حدّ كمال خود بايستدو شقشقه‌هاى او بصدا در آيدو اسلحهء برّاق او درخشيدن بگيرددر اين موقع است كه پرچمهاى فتنه هاى