ترجمه و تفسير نهج البلاغه - علامه جعفری - الصفحة ٢٦٢ - ١ - ابلاغ در موعظه

بوده باشد . گوينده بگفتهء خود ايمان داشته باشد و آنرا از روى صدق و خلوص ابراز نمايد .
گوينده خود را اوّلين و آگاه ترين شنونده محسوب بدارد . واقعيّت مطالب ابراز شده چنان صورت بگيرد كه گوئى ساعتى بعد ، بزرگترين متخصّصان آن مطالب او را محاكمه خواهند كرد . بطور كلَّىتر دقّت در مطالبى كه ابراز مى شود بايد با اهمّيّت تلقّى شود ، زيرا قطعى است هر حرفى كه از دهان خارج شده است ، بر مبناى نيّت و كارى كه روى آن انجام گرفته است مورد مؤاخذه و مسؤوليّت قرار خواهد گرفت .
٢ - نهايت كوشش در خيرخواهى .

٢ - نهايت كوشش در خيرخواهى .
با نظر به قاعدهء ثابت « آنچه را كه به خود مى پسندى بديگران بپسند و آنچه را كه به خود نمى پسندى بديگران نپسند » ، اين حقيقت روشن شده است كه منهاى انسانها شبيه به دريائى است كه قطره‌هاى آن وصل بيكديگرند ، و چنانكه كمترين حركت در جزئى از دريا بشود در همهء اجزاء آن مؤثّر است ، همچنين هر حادثه اى كه بيك انسان وارد مى شود ، بهمهء انسانها وارد گشته است .
يا حدّ اقلّ ضربهء دردناك يا نوازش مفيدى كه بيك انسان در حال ارتباط با يك فرد يا با يك جامعه وارد مى شود ، همان انسان وارد كننده نيز از آن ضربه يا نوازش متأثّر خواهد گشت . بنا بر اين حقيقت ، خيرخواهى در بارهء ديگران ، از يك جهت خيرخواهى و خير انديشى در بارهء خويشتن است ، چنانكه بدانديشى و بدخواهى در بارهء ديگران در حقيقت بدانديشى و بدخواهى در بارهء خويشتن است .
٣ - احياى سنّت .

٣ - احياى سنّت .
مقصود از سنّت ، سنّت پيامبر اكرم صلَّى اللَّه عليه و آله است كه محتوايش ارائهء صلاح و فساد حيات انسانها در دو بعد مادّى و معنوى آن ميباشد .
سنّت همان گونه كه مى دانيم دومين منبع اصيل اسلام است كه تبعيّت از آن بر هر مسلمانى