تفسير هدايت - المدرسي، السيد محمد تقي - الصفحة ٣٨٢ - سوره النصر(١١٠) آيات ١ تا ٣

سبب آنان را مى‌بينى كه از در آمدن گروه گروه مردم به دين حق شادمانند ... اين مژده‌اى بزرگ است، ولى آنان را به غرور بر نمى‌انگيزد، بلكه آن را همچون معراجى روحى براى نفسهاى مشتاق خويش به دوستى خدا تصور مى‌كنند و به تسبيح و شكر گزارى و آمرزشخواهى از او مى‌پردازند.

تسبيح وسيله‌اى براى معرفت خدا و نزديك شدن به او، و حمد وسيله‌اى براى جلوگيرى از راه يافتن از غرور و كبر به نفس، و استغفار راهى براى تكميل نقصها است ... و بدين گونه اين سوره كريمه به اختصار برنامه شخص مؤمن را در هنگام پيروزى در رسيدن فضلى از جانب خدا بيان مى‌كند.

/ ٤١٣ سورة النّصر

[سوره النصر (١١٠): آيات ١ تا ٣]

بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمنِ الرَّحِيمِ‌

إِذا جاءَ نَصْرُ اللَّهِ وَ الْفَتْحُ (١) وَ رَأَيْتَ النَّاسَ يَدْخُلُونَ فِي دِينِ اللَّهِ أَفْواجاً (٢) فَسَبِّحْ بِحَمْدِ رَبِّكَ وَ اسْتَغْفِرْهُ إِنَّهُ كانَ تَوَّاباً (٣)